Aslında niyetim, daha doğrusu laptopun başına geçme niyetim blog yazmak değildi. Dalyan Gastesi için yazmaya başladığım ama bitiremediğim haberi bitirmekti. Ama bir yandan da beynimin bir köşesi çok kötü bir yazı olduğunu düşünüyor, yazıya uygun fotoğraf bulamayacağını düşünüyor ve kesinlikle komik olmadığını düşünüyordu. Daha komik ve gazeteye uygun bir hale nasıl getireceğim konusunda beyin fırtınası yaparken laptopun başına geçtim ve dalgınlıkla blog sayfamı açtığımı fark ettim.
Tam kapatıp yapmayı düşündüğüm işi yapmaya başlayacaktım ki "Belki de..." dedim, "Bu bir işarettir!".
Şu ara işaretlere ihtiyacım var gibi hissediyorum.
Eylül'ün yarısı bitti. Normal şartlarda Bayan Kene eylül ayının bitiyor olmasına heyecanlanır ama şu anda kesinlikle normal şartlara sahip değil.
Heyecanlanır, çünkü doğum günü yaklaşmaktadır ve küçük bir çocuk gibi doğum günlerini sever.
Son iki senedir Bayan Kene özel günler açısından hiç şanslı değil!
Geçen sene doğum gününde babaannesi vefat etti. Bu sene evlilik yıldönümünde eşi cezaevinde ilk gecesini geçirdi. Önümüzdeki günlerde gelecek doğum gününde eşi cezaevinde geçirdiği 6.aya girmiş olacak. Neye heyecanlanabilir ki?
Belki de artık özel gün takıntısını geride bırakmalıdır... Zira bu ara pek kutlanacak bir şey görmüyor.
Çiçekleri sulamam, ortağımı zorlamam, fırına poğaça atmam ve bundan da önemlisi gazeteye yazdığım yazımı tamamlamam lazım. Ne kadar kötü olursa olsun tamamlamam lazım. Tamamladığımı görmek iyi gelecek. Tıpkı tulumu bitirdiğim zaman olduğu gibi. Her şeyin yarım olmasından sıkıldım çünkü. Yarın da evimle ilgileneceğim. Onun yarım olmasını gideremem tabii ki ama en azından temiz ve düzenli bir yarım yapabilirim.
İyice drama queen oldun, Bayan Kene!
Nerede benim meksikalı gay artist arkadaşım?! Bu sefer dondurma yemeyeceğiz ama. Smirnoff North shotlayacağız.
Ve bu sefer hesabı sen ödeyeceksin! Ben fazlasıyla ödemişim zira!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder