Bi' Prodigy Olsa da Yesek

Sabah yürüyüşleri çeşitli aydınlanmaları yaşadığım anlar olmaya başladı. Uykulu bir halde üzerime yürüyüşe uygun sefillikte bir şeyler geçirdikten, kulaklığımı kulağıma taktıktan ve ayakkabılarımı ayağıma geçirdikten sonra kendimi sabahın soğuğuna atmak farklı uyanışlar yaşamamı sağladı. 

Geçen gün radyo tiyatrosunun yürüyüş için ne kadar ideal olduğu aydınlanmasını yaşamıştım mesela. Ve daha sonra yapmayı sevdiğim şeylere ara vererek onu özlemenin, söz konusu şeyi yaptığım zaman bana daha büyük coşku verdiği aydınlanmasını yaşamıştım. Bu sabah ise bünyemin ihtiyacı olan şeyin ne olduğu anladım.

Bayan Kene'nin ihtiyacı olan şey tabanları şişinceye, saçları terden ıslanıp lüle lüle gruplar haline gelinceye kadar kuduracağı bir The Prodigy konserine gitmek. Tam olarak, spesifik olarak ihtiyacı olan şey bu. Bu sabah, No Tourist albümü dinlemem gerektiğini hissettim ileklerime kadar. Açtım ve bütün hücrelerimin kendinden geçercesine müziğe kapılmak istediğini fark ettim. Bu bana kendimi bir şekilde canlı hissettirdi. Hiç yürümediğim kadar hızlı bir şekilde yürüyüp gerçekten uyanmış bir halde eve döndüm. O kadar gaza geldim ki laptopu açıp bu satırları bile yazıyorum!

Tabii ki gerçekçi olmak ve böyle bir konsere gitmemin imkansız olduğunu kabul etmem lazım. Dalyan'da da herhangi bir electronic punk partisi bulmam aynı derecede imkansız. Yok düşündüm de, Dalyan'da bir electronic punk partisi bulmam böyle bir konsere gitmemden daha imkansız. O yüzden standartlarımı düşürmeye karar verdim. Zaten bu aralar standartlarımız genel olarak yerlerde sürünüyor, bu konuda da sürünmek bana koymaz.

İstanbul'a sık sık gittiğim için en azından azıcık hoplayıp zıplayacağım bir geceyi belki İstanbul'da geçirebilirim, diye düşünüyorum. Ufak bir araştırma yapacağım. Belki bir atraksiyon yakalarım. Bir Prodigy olmaz tabii ki de... azla yetinmesini de öğrendik çok şükür.

Sanırım Bir Molaya İhtiyacım Var

Prozac'ın dozunu arttırdığım bu günlerde gördüğüm rüyalar pek acayip, pek düşündürücü. Bence hepsinin senaryosu 1buçuk saatlik bir film ama kendi beynime bu kadar iltifatı fazla görüyorum. Neyse, arkada Katatonia çalarken dün gece gördüğüm rüyayı anlatmaya başlayayım...

Kara Delik

 *Okuyucunun dikkatine... Okumak üzere olduğunuz yazı çok mutsuz, karanlık ve çaresiz diyarların dehlizlerinden yazılmıştır. Yazar, tatsız bir yazı okuyacağınızın bilincinde olmanız için ufak bir uyarı yapma gereği duymuştur. Bu uyarı ile de hiçbir sorumluluk almadığını beyan eder. Teşekkürler.

Dün uzun zamandan sonra aralıksız 6 saatlik bir süreyi yalnız başıma, İztuzu plajında geçirdim. Kendimi şımartmak istediğim için şezlong bile kiraladım. Yanımda soğuk çanta içerisinde getirdiğim 3 biram, bir sigara paketim, kulaklığım, telefonum, tabii ki cüzdanım ve güneş kremim vardı.

Bay Nerd'e Mektup

Bay Nerd'e son yazdığım mektuptan son derece memnun kaldım. Bence beni ve Bay Nerd'le ilişkimi anlatan pek hoş bir mektup oldu. O yüzden buraya da bırakıyorum. Bayan Kene her hafta yazacak ne buluyor diye merak ediyorsanız, buyrun!

Mutlu ama Korku Dolu Aynı Zamanda

Çok karışık duygular içerisinde olduğumu söyleyebiliriz. Hayatımızın normale dönme ihtimali 30 Ağustos günü yayınlanan bir haber ile beklenmeyen bir artış gösterdi. Haberi önce çok ifadesiz bir şekilde karşıladım. Öyle ki Bay Nerd'ün annesinin heyecanını çok soğuk bir şekilde paylaştım. Ama onun ardından gerçekleşen her telefon konuşmasında bu soğukluğum biraz daha kırıldı, biraz daha kırıldı ve en sonunda Bay Nerd ile aynı durumda olan iş arkadaşının eşi ile konuşmamda ağlamaya başladım. Ama bunun sebebi mutluluk değildi. Daha çok korku hakimdi. Yaşanan yeni gelişmenin başımıza daha başka felaketler getireceğinden korkuttuğumu anladım. Çünkü "Sistem"e karşı hiç ama hiç güvenim kalmamıştı! Sistem, bizim başımıza iyi bir şey gelmesine izin vermezdi. Biz onun çarkları altında ezilen bir güruha dahildik. O yüzden gerçek suçlunun yakalanmış olması suçsuz olan Bay Nerd'ün çıkacağı anlamına gelmiyordu, benim gözümde.

Bir sonraki telefon konuşması ile Bay Nerd ile oldu.

Portrait of Bayan Kene by Dall-E

Artık Seninle Böyle Bir İlişkim Var İstanbul

İstanbul'un benim için iki güzelliği var. Bunlardan bir tanesi, yolculuğun amacı, Bay Nerd'ü görmek. Bir diğeri ise sinemaya gidebilmek. Gerçekten İstanbul'da yapılacak tek güzel, mantıklı ve beni mutlu eden şey sinemaya gitmek. 

Son gidişimde bunun bana ne kadar iyi geldiğini biraz daha anladım. 

Cuma günü Bay Nerd'le görüşten çıktım. Kafamda hali ve tavrı ile ilgili çeşitli sorunlar ve bu sorunları nasıl çözebileceğim konusunda düşünceler dönüp duruyordu. Bir yandan da güzel bir görüşme olmuştu aslında. Sanki her şey normalmiş gibi muhabbet edebilmiştik bir an. O bir an... Mükemmeldi...

Ekspresyonizmin Dalgaları

Dün, The Humans filmi ile güzel bir gece geçirdim diyebilirim. Senaryosu ve yönetmenliği Stephen Karam'a ait olan bu tek mekanda, tek bir günü anlatan aile yemeği filmi beklentilerimi karşıladı diyebilirim. 

Ne beklediğimi anlatmak için ise zamanda biraz geriye gitmemiz gerekiyor.

Sakin Sularda Geziniyoruz Bugün

Bir şekilde, 15 ayın sonunda hayatımı bir rutine oturttum. Hoş, sadece iki haftadır günlerim aynı şekilde geçiyor ve belki de "rutin" demek için bir az erken ama hayatımı bir rutine oturttuğum düşüncesi kendimi iyi hissettiriyor. O yüzden biraz erkenci davranacağım ve "rutin" olarak tanımlayacağım.

Ve çok büyük ihtimal, bu yazıyı yayınladıktan iki üç gün sonra hayatım tamamen farklı bir yola girecek ve rutinimden geriye hiçbir şey kalmayacak. Genelde böyle oluyor. Ne zaman bir şeyden artistik bir şekilde bahsetsem ilerleyen tarihlerde bahsettiğim şey neyse tamamen yerle bir oluyor. Ama ben bahsetmekten vazgeçmiyorum. Acaba içten içe bozulmasını istediğim için mi?! 

Yok yok, bu sefer o kadar derin kanallarda gezinmeyeceğiz. Basit bir yazı yazacağız. Basit rutinimizden bahsedeceğiz ve bununla gurur duyacağız.

Kısıtlı Diyaloglar

Öncelikle regl olduğumu söyleyerek başlamak istiyorum. Bu da demek oluyor ki pazartesi günü yayınladığım "En Mutlu Gün" yazısının kaynağı PMS. Ve bu da demek oluyor ki ben ne zaman regl olacağım konusunda çok yanlış hesaplamalar yapıyorum. Neyse ki bunun için çeşitli uygulamalar var. O yazıyı yazmadan önce o uygulamayı açıp baksaydım yazının kaynağının bir PMS atağı olduğunu anlayabilirdim. Ama bakmadım, çünkü regl olmayacağım çok emindim! 

Bu gün Beyaz Fonlu Uzman ile güzel bir seans geçirdim. Biraz pazartesi günü hissettiğim ruh halinden bahsettik, biraz da bu aralar kendimi çok yalnız hissettiğimden, diyaloglardaki kısıtlamaların ne kadar gözüme battığından, bunun beni ne kadar rahatsız ettiğinden konuştuk. Bir noktada bu konuda kendisine bile gıcık olduğumu söyledim. Seansları bitiriş şeklinin beni rahatsız ettiğinden, kendimi önemsiz ve yalnız hissettirdiğinden bahsettim. Ama bundan gülerek bahsettim çünkü gerçekten çok komik! Benimle seans yapması için para verdiğim bir psikoloğa bana ayırdığı süre bitince gıcık oluyorum! Gerçekten çok komik. Bunu ona da söyledim. Bitmemesini mi isterdiniz, diye sordu.

Önce Nick Cave Sonra Cronenberg

İki gecedir film konusunda inanılmaz ilerleme kaydettiğimi düşünüyorum. Bu gelişmeleri Türk İşi Jarlaxe'a borçlu olduğumu da söylemek isterim. Muhtemelen blogumu artık okumuyor ama eğer olur da bir gün okursa ve bir gün bu yazıya rastlarsa, ona teşekkür ettiğimi bilmesini isterim. Her şey için teşekkür ettiğimi.

Evet, Mubi eskiden olduğum film izleyicisi kıvamına dönüşmemde büyük bir adım atmama yardımcı oldu.

En Mutlu Gün

Ayın 20'si değil ama ben ayın 20'sinde hissetmem gereken hüznü ve boşluğu hissediyorum. Bunu hissetmek için o kadar yanlış bir gün ki... Çünkü Bayan Commandante'nin en mutlu günü belki de bu gün. Ve belki de benim bu kadar mutsuz hissetmemin bir sebebi de bu.

Kulağa korkunç geliyor sanki... Ama hissettiğim "haset"den çok daha farklı bir şey. 

Ya da belki hissettiğim "haset"i bir mantık çerçevesine oturtmak için bunları zırvalıyorum. Bilmiyorum. Belki bunu anlamama sen yardımcı olursun Charlie.

Love & Other Drugs

Şimdi bu filmden bahsetmeden önce zamanda biraz geriye gitmemiz gerekiyor. Zira bu şekilde neden romantik bir film hakkında yazı yazdığımı anlayabiliriz.

Haftalar önce, Bay Nerd'e olan özlemim fena kabarmışken rüyamda Bay Nerd'ü görmektense gidip, 50m^2 adlı türk dizisindeki başrol oyuncusu olan Engin Öztürk'ü gördüm. Müstehcen bir rüya değildi. Sadece aramızda bir nevi toksik bir ilişkinin olduğunu gösteren bir rüyaydı. Ben ilgi bekliyordum ama o ilgi göstermekten çok uzak olduğu gibi bir yandan da aslında kötü davranıyordu.

Bozuk Zihnimin Çıktıları

Başımı Bay Nerd'ün göğsüne gömüp saatlerce ağlamak istiyorum. 

Geçen haftadan beri içimde inanılmaz bir huzursuzluk var Bay Nerd ile alakalı. Bunların bazı çok açık sebepleri var:

Neredeyse 3 haftadır kendisinden mektup alamadım. Hem yazdığım mektuplara verdiği cevapları merak ediyorum hem de ona dair bir şeyler okuyarak ruh hali hakkında bir fikir edinmek için büyük bir açlık duyuyorum.

Film Çarklarını Zorlamanın Zamanın Geldi

Birkaç gündür iyi bir film arayışı içindeydim. Bu durum, bu aralar sık yaşadığım bir şey değil, zira kendimi asla film izleyecek kadar odak sahibi hissedemedim. Film izlemektense kendimi 20 dakikalık dizi ve aniemelerle oyaladım. Ama bir noktada film izleme işine geri dönmek de istiyordum. Kolları sıvadım ve Netflix'de film arayışına giriştim. 

Farklı platformları da deneyebilirdim ama sadece Netflix'i karıştıracak kadar enerjim olduğunu hissediyordum.

Bütün Bunların Sebebi

Görüş atlamak çok sık yaptığım bir şey değil. İçinde bulunduğum bu huzursuzluğun da bu hafta atladığım görüşten kaynaklandığını düşünüyorum.

Bu gün görüş günüydü ve ben dün gece pek tatsız bir uyku uyudum. Sabah hasta hissederek kalktım. Hatta kalkamadım. Yataktan ayrılmam için gerçekten 2 saat harcamam gerekti. Gün içinde yatay pozisyona geçmemek içinse insan üstü bir efor sarfettim diyebiliriz.

Tabii bütün bunların tek sebebi görüşe gidememiş olmak değildi. Görüşe Bay Nerd'ün annesinin gitmiş olmasaydı. Aynı zamanda bu gün tutukluluk değerlendirmesinin yapılacak olmasıydı.

Ezeli Düşman

Bütün saçmalıkları yaşadığınız bir günü geride bıraktığınızı düşünürken ertesi günün sabahında daha fazla saçmalıkla karşılaştığınız oldu mu? 

Ben bu son iki gündür böyle bir durum içerisindeyim ve gerçekten yarının ne getireceğinden korkar oldum. Başıma gelen saçmalıkları anlatmaya başlıyorum...

Sabiha Gökçen ve Biraz da Matematik

İstanbul'dan döndüm.

Kendi çöplüğümde, kafemdeyim. Havaalanında gerçidiğim uzun saatler sonunda anladım ki Sabiha Gökçen'de bir nevi evim oldu. Nerede daha ucuz karnım doyar, tatlı ihityacımı en uygun neresi giderir, uçağa bineceğim olası kapılara göre en uygun bekleme yeri neresidir, gibi türlü sorulara cevabım var artık. Bir iki kere daha gidip geldikten sonra özellikle Pegasus çalışanları ile kaynaşmaya başlayacağımı düşünüyorum.

Ayın 20'sine Dikkat Edeceğim

Bayan Goth'un deyimi ile bütün seratoninimi dün harcadığım için bu gün berbat bir gün. İşin en ilginç yanı da bugünü berbat bir gün yapacak dünden farklı hiçbir şeyin olmaması! Sanırım artık günlerim birbirine benzese bile ben hepsinden çok farklı tatlar almaya başladım. 

Bugün de mesela sevdiğim bir şortu giydim ve hatta aynanın karşısında "Ben bu şortu iyi ki almışım." dedim. Sabah Bay Nerd ile konuştum ve hatta gülmeli mülmeli konuştum. Bugün de kekimden sattım. Bir Zamanlar Sıkılgan Bey ve Bayan Mavi ile saatlerce muhabbet ettim. Ama nasıl ki dün 3 dilim kek satmak bütün korkunçluğu üzerimden alıp beni mutlu ettiyse, bugün de ne yapsam mutlu olamıyorum.

Bayan Kene ve Dinazorlu Tişörtü

Hayatımın genel gidişatının boktanlığına rağmen bu gün kendimi iyi hissediyorum. 

Bugün kendimi iyi hissetmek için aslında çok da bir sebebim yok. Neticede bugünkü ben ile dünkü ben arasında değişen hiçbir şey yok. Ama garip bir şekilde dünyaya karşı daha verimli hissediyorum kendimi.

Öyle ki açıp blog yazısı bile yazmaya karar verdim! 

Öyle Rastlantılar Vardır Ki Bütün Gidişatı Değiştirir

 İşler hiç tahmin ettiğim gibi gitmedi. Ve hepsi tek bir dokunuşla değişti. Bir televizyon kumandasına dokunmam ile...

Babamlara gittiğimde niyetim çok netti. Bir Zamanlar Sıkıntılı Bey'in akşam takılma teklifini, yaşadığım bunalımdan ötürü reddedecek ve babamla hızlı bir yemek yedikten sonra eve gelecektim. Eve gidiş yolunda alışveriş yapacak ve şampanyanın yanında bira alıp, geceyi sarhoş bitirecektim. Dediğim gibi, planım çok netti.

Bugün Evlenme Yıldönümümüz

Bugünün ağırlığı dün geceden çökmeye başladı. Aslında o çöküntüyü değerlendirerek içebileceğim bir ortamdaydım ama bir yandan da benim için çok önemli olan bir güne akşamdan kalma bir şekilde uyanmak istemiyordum. Çatışma dün geceden başladı yani. Birinci biranın ardından ikinci bira geldi. Üçüncü bira gelse mi gelmese mi, diye düşünürken büyük güne güzel uyanmak düşüncesi daha ağır bastı. Ve o üçüncü birayı gidip almadım. Hayalini kurdum, evet. Hatta eve gidince "Madem bira içmedim o zaman ben de sigara içerim!" düşüncesi kafamın içinde büyük harflerle kayıyordu.

Silkinir Gibi Olmak

Ne olmuş buralara böyle?! Beş karış toz kaplamış rafları, halıların üstünde gezindikçe bir bulut kalkıp havada asılı kalıyor! Hava bile ağırlaşmış, çökmüş bütün eşyaların üstüne. Masaların, kağıtların, tuşların ve kelimelerin üstüne çökmüş.

Ne olmuş yahu buralara?