Bir görüş gününü daha arkamda bıraktım. Böylece 4 aydır içeride olan Bay Nerd'ü 8. defa görerek heyecan ve sinirle, Eylül ayının görüş takviminin açıklanması için 31 Ağustos'u beklemeye başladım.
Anlaşılan bu o kadar karmaşık bir iş ki, ayın son günde belli oluyor bir sonraki ayın görüş günleri... Hayat onlar için zor olmalı...
Kimin için kolay ki? Salı günü Bayan Mavi'nin Bay Nerd ile görüşmesini beklerken, görüş günü o gün olan diğer tutuklu yakınları ile bir muhabbetin içerisinde buldum kendimi. Genellikle uyuşturucu satıcılığından içeri girmiş ağır kullanıcı olan oğulları ve eşlerini görmek için bekleyen insanlardı. Kimisinin cezaevi ilk defa ikinci evleri olmuş, kimisinin ise kendisi dışında bütün aile üyeleri İstanbul'un farklı cezaevlerinde ziyaretler bekliyordu. Oğlu ve torunu içeride olan bir kadından tuttun da bir yol kavgasına karışmış tek oğlunu görmeye gelenler vardı.
Burnu büyüklük yaptığımı düşünmeyin bunu söylerken ama kimse kendini böyle bir ortamda kendi cezaevi tecrübelerini anlatırken bulacağını tahmin edemez! "Hayır, o tişörtü veremezsiniz, önünde yazı var... Sadece iki ayda bir kitap getirebilirsiniz... Önce numara alacak sonra göz kaydı yaptıracaksınız..."
Sekizinci görüşümü arkamda bırakırken kendimi artist bir şekilde tecrübeli hissetmeye başladım. Ve inanın, bu berbat bir duygu! Orada tabii ki benim sefil tecrübemi üçe dörde katlayacak hatta yetmeyecek beni de katlayıp cebine koyacak pek çok tutuklu yakını var. Onları zaten yüzlerindeki ifadesizlikten anlayabiliyorsunuz. Ben kendi adıma heyecanlıyım görüşü beklerken. Yerimde duramıyor, oturamıyor, bir oraya bir buraya gidiyor, salak salak konuşup gülüyorum. Benim gibi yerinde duramayanları da görüyorum. Sevgilisine fotoğraf getirenini, getirdiklerini ne zaman nereye bırakması gerektiğini tedirgin bir şekilde öğrenmeye çalışanları ya da ilk defa geliyor olmanın gerginliği ile infaz korumalara atarlananları... Bazısı ise çok gidip gelmiş, daha o yokuşunu çıkarken anlıyorsunuz onları. Acelesi yok, işlerin nasıl yürüdüğünü sindirmiş. Yokuşu çıkıyor, banka oturuyor, bir sigara yakıyor... Onların elleri genellikle boş oluyor. Neyin ne zaman getirileceğini biliyor. Sigarasını bitirdikten gidiyor, numarasını alıyor, tanıdık haline gelen infaz korumalarla kısa bir muhabbet ediyor, sonra elindeki numara ile çıkıp ikinci sigarasını yakıyor. Onlar başlarına geleni anlatmak için de hevesli değiller mesela. Sadece ara ara dinleyip "6 aydan önce hiçbir şey olmaz, bacım." diyorlar.
Görüşme odalarındaki bekleyişlerimiz de bizi birbirimizden anından ayırıyor. Ben orada da yerimde duramıyorum. Ayaklarımla bir ritim tutturuyor, camın arkasındaki kapıdan Bay Nerd'ün gelişini bekliyorum kocaman gözlerle. Onlar ise zemine kaynaklanmış sandalyelerine oturmuş, uyuklar vaziyette bekliyor yakınını. Ya da belki de eski anıları biraz daha canlandığı için görüş odasında "volta" atıyorlar. "40-45 dakika anacım görüşme, merak etme." diyorlar ara ara, zaman kaygısı içinde olan teyzeleri gördüklerinde.
Bay Nerd geliyor, ağzında maske ile. Oturuyor, maskesini çıkarıyor, telefonu eline alıyor ve 45 dakikamız başlıyor.
Ben ne konuştuğumu, ne anlattığımı çok bilmiyorum. Halini, keyfini öğreniyor, ihtiyacı olan bir şey var mı yok mu soruyorum. Az önce o kadar kalabalık olan görüş odasında sanki sadece ikimiz kalıyor. Başka hiçbir gürültüyü, konuşmayı duymuyorum. Bay Nerd, annesi ile konuşurken de duymuyorum. O zaman da kendimi onun dudaklarını okumaya, gözlerinin içine bakmaya, elini, kolunu, saçını detaylı bir şekilde incelemeye konsantre oluyorum. Ufacık bir işaret arıyorum korku ile. Hoş, iyi olmadığına dair bir işaret görsem ne yapabilirim ki... Gene de arıyorum ve kendi kendime "Sağlığı yerinde, yanakları pembe pembe, elleri, kolları çizik içinde değil, her şey yolunda!" diyorum.
Bir cezaevinin görüş odasında, bir camın ardındaki Bay Nerd için her şeyin yolunda olduğuna kanaat getiriyorum!
Bu sırada tecrübeli amca ve teyzelerin ne konuştuğu hakkında bir fikrim yok. Ama konuşma aniden kesildiğinde ve birbirimizi duyamaz hale geldiğimizde 45 dakikanın dolduğunu anlıyoruz. Bay Nerd ayağa kalkıyor, maskesini takmadan önce son bir öpücük yolluyor, kapıya doğru gidiyor, kapıdan çıkmadan önce de son bir kez el sallıyor ve gözden kayboluyor. İşte o zaman ben gene, uzun zamandır bunu tecrübe etmişlerle benim gibi çaylak olanlar arasındaki farkı görüyorum. Onlar yakını kapıdan çıkıp gittikten sonra bir daha kapıya bakmıyorlar. Hatta telefon kesildiğinde de yüzlerine hayal kırıklığı ifadesi yerleşmiyor. Onun yerine telefonlarını elinden bırakıp kalın camın ardından işaretlerle bir iki şey daha söylüyorlar, el sallıyorlar ve dönüp arkalarını gidiyorlar. İşleri bitiyor, artık kendi hayatlarına dönebilirler. Yetişecek bir işleri var. İçerideki yakınlarına para göndermek için satacakları şeyler var belki de... Yakınlarını orada bırakıp çıkıyorlar. Ben ise Bay Nerd'ün annesi ile Bay Nerd'ü ne kadar iyi gördüğüme dair hararetli bir konuşmaya dalıyorum. Artık bundan sonraki iki gün benim ağzımdan sadece Bay Nerd çıkacak.
Ama üzülerek ve korku ile bu sefer görüş odasından çıkarken yorulduğumu fark ettim. İyimser olmaktan, gülerek konuşmaktan, "her şeyin iyi olduğunu" kendime ve başkalarına söylemekten yorulduğumu anladım. Bir sonraki görüşte telefon kesilip Bay Nerd gözden kaybolduğunda eskisi gibi gülerek onun ne kadar iyi gözüktüğünü anlatamayabilirim. Onun yerine bir anda ağlamaya başlayıp "Ben neden onsuz eve gidiyorum?!" diye isyan edebilirim. Şu anda bu isyanımı Dalyan'a gelinceye kadar saklayabiliyorum. Ama görüyorum ki, yavaş yavaş o eşiğim zedeleniyor.
Evde onsuz olmaktan yoruldum. Uyandığımda onu göremiyor olmaktan yoruldum. Rüyalarım da gittikçe ondan uzaklaştığımı görüyorum ve bu da yoruyor. Rüyalarım da yoruyor...
Bugün, Bay Nerd'ün pazartesi postaya verdiği mektuplar ulaşacak elime. Belki yorgunluğumu alırlar. Belki daha güzel rüyalar görmeme neden olurlar. Belki de her şey yoluna girer!!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder