covid'li günler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
covid'li günler etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Nisan 2021 Cuma

Dünyadan Nefret Ettiğim Bir Gün

Farkında mısınız, bilmiyorum ama koca bir senenin 3'te birini bitirmek üzereyiz! Şikayet ede ede geçirdiğimiz koca bir 2020'den sonra şimdi de şikayet ede ede 2021'i yarılamaya doğru gidiyoruz. Ve ben bu yolculukta dün, bütün dünyadan nefret ediyordum.

Sabah terleyerek uyandım. Bu yazın habercisi değil. Bu ya hasta olacak olmamın habercisi, ya kabus görmüş olmamın ya da odanın havasızlığının. Özellikle de uyandığınız zaman pencerenin dışında gri bir hava varsa bu kesinlikle yazın habercisi değil! Doğal olarak, her normal insan gibi, ben de yataktan nefret ederek kalktım. Üstüne kalktığım saatin kalkmam gereken saatten çok ileride olduğunu fark edince ve gözlerim hâlâ kapanmak için benimle amansız bir savaş verdiğinde hayata olan nefretim adım adım artmaya başladı. Aslında çalıştığım gün değildi. Vücuduma karşı bu yorucu savaşı vermek zorunda değildim. Yatağın çağrısına ve havanın kasvetine uyarak yatağa geri yatıp yorganı kafama çekebilirdim. Ama birincisi terlemiştim ve ikincisi yapmam gereken işler vardı.

30 Aralık 2020 Çarşamba

Bir Garip Stockholm Sendromu

Dün Defter'e koca bir yılı daha geride bıraktığımıza dair yazı yazarken fark ettim ki ben 2020'yi sevmişim!

Şok! Bayan Kene resmen Stockholm sendromu yaşıyor!

Etrafımdaki herkes, yarın, yeni bir yılın gelişini kutlamaktan ziyade 2020'nin gidişini kutlayacak. Ve bu durum içten içe hüzünlendiriyor beni. Hep kendimi, "O kadar da kötü değildi." derken buluyorum. 

Ve tabii ki o kadar da kötü olduğunu, özellikle bazı insanlar için gerçekten kötü olduğunu biliyorum.

Yine de... Sanırım filmlerde, sınıftaki zayıf, fakir, sessiz çocuğun bütün sınıf tarafından aşağılanması ve hor görülmesini izler ve o zavallı çocuğa sempati duyarız ya... Tam olarak 2020'ye karşı hissettiğim duygular böyle. Büyük bir sempati var O'na karşı içimde.

2 Aralık 2020 Çarşamba

Aralık ve Arkadaşları

Kasım göz açıp kapayıncaya kadar geçti mi yoksa bir ağda misali uzadıkça uzadı mı, kararsızım. 

İçinde barındırdığı olaylar sebebi ile hem fiziksel hem de ruhsal olarak yorucu geçtiği için sanki ağdalı bir kıvama sahipmiş hissi uyandırıyor. Ama bir yandan da bir sürü koşturma, harala gürele ile geçtiği, hep bir sayılı günün beklenmesi durumu olduğu için de pek çabuk geçti gitti gibi geliyor.

Sanırım hızlı geçmesini sırtımıza vurduğu yap-git kırbacına, bitmek bilmemesini de üzerimizde yarattığı yoğun grimsi bulutlara borçluyuz. 

21 Mayıs 2020 Perşembe

Covid İyi Gelebilir Sanki

Çin'de uzun bir süre sokağa çıkma yasağının sonunda boşanma taleplerinde artış olduğu haberini ilk duyduğum zaman gene bir medya abartması olduğunu düşünmüştüm. Haber anlayışının, gerçeği çarpıtmak ve popüler olan düşünceyi yansıtacak şekilde tekrar yoğurmak olduğunu düşünüyorum. Bu nedenle gazete ve haber sitelerinde okuduğum şeylere mesafeli, tedbirli ve yüzde 80'i abartıdır, yaklaşımını benimsemiş haldeyim. Ama şimdi anlıyorum ki bu Çin'de boşanma talebinin artmış olduğu haberinde abartma yüzdesi daha küçük olabilir.

Kendi küçük çevremde bile beraber evde uzun süre geçirmek zorunda kalan insanların birbirlerini nasıl üzdüklerini, kırdıklarını görmeye başladım. 

Gerçekten zorla bir yerde kalma durumu, insan psikolojisinde bu kadar ciddi etkileri olabilir mi? Belki kendi evinde kalamayıp, ailesinin evine dönen insanlar için sarsıcı olabilir. Kendimi düşününce, 5 yıl aileden ayrı bir çatı altında yaşadıktan sonra bile ufak bir aile ziyaretinde ne kadar bunaldığımı hatırlıyorum. Şimdi insanlar, o bunalma ile neredeyse iki aydır yaşıyor. O yüzden evinden hariç bir yerde kalıyor olmanın insanın psikolojisini gerçekten etkileyeceği aşikar.

Ama ya zaten hayatını beraber geçirmeye karar verdiğin biri ile beraber kurulan bir evde yaşamak? Evden çıkamıyor olmak, zaten "Evet." diyerek kurduğun bu düzende nasıl bir etki yaratıyor da işler yolları ayırmaya gidiyor? Buna pek aklım yatmıyor. Aklıma yatan zaten baştan yanlış bir karar verildiği, salgın krizinin ileride kopacak olan bu bağı aniden ve daha sert bir biçimde kestiği düşüncesi. O zaman da aslında bu krizin, yollarını ayırmaya karar veren insanlar için iyi bir olay olduğunu düşünüyorum. Seni mutsuzluğa yavaş yavaş götüren bir beraberliği erkenden kesmeni sağlayarak mutlu bir hayat kurma şansını veriyor. 

Peki ya kardeşler? Bu işte, hiç anlayamadım ve anlam veremediğim şey... Küçük kardeşe sahip bir insan olarak ve kardeşi ile 4 yıla yakın ev arkadaşlığı yapmış biri olarak bu süreçte birbirini kıran kardeşlere anlam veremiyorum. Kardeş kıskanacağın biri değildir. Gerektiği zaman senin olan onundur ve onun olan da senindir. Kardeşi ile bir ay boyunca kavga edip işin ucu hiç konuşmamaya gidiyorsa bence bu kişinin hem kendinde hem de ilişkilerinde sıkıntıya sahip olduğunu gösteriyor. Beraber büyüdüğün, seni pek çok insandan daha iyi tanıyan birisi ile geçinmeyi beceremiyorsan karşındakinin ne kadar "uyumsuz" biri olduğunu söylemeden önce kendindeki uyumsuzluğu bulmaya çalışmak gerekiyor. 

Kendi küçük çevremdeki 4 insanın bu süreç zarfında yaşadıkları kafama çok takılıyor. Salgın döneminde içinde bulundukları bu huzursuz ortam sonucunda aslında kendileri için en değerli olan şeyi kaybetmelerini hiç istemiyorum. Onun yerinde kendilerini bulmaları en güzel şey olur. Aslında bu herkes için geçerli. Belki de bu salgın krizi ile kendi içimizdeki düğümleri çözebiliriz. Birey olarak salgının tek olumlu etkisi bu olabilir. 

14 Mayıs 2020 Perşembe

Bayan Kene Dışarıdan Bildiriyor!

Yaklaşık 2 ay boyunca, salgın nedeni ile kendini eve kapatmış biri olarak şu an, dışarıda, müşteri beklerken kendimi çok savunmasız hissediyorum. Psikolojik olarak bu akşam kendimi hasta hissedeceğime adım gibi eminim. 

12'de dükkanın kapılarını açtıktan sonra iki saat içerisinde sadece tek bir kişiye hizmet vermiş olmama rağmen (ve o kişide maskeli gezen birisi olmasına rağmen) gerginliğimi üstümden atamıyorum. 

Göğsüm sıkışıyor gibi hissediyorum. Tabii bunun sebebi bir iki can sıkıcı telefon konuşması da olabilir. 

İki gün önce hizmet verebileceğimi öğrendiğimde güvenli evimden, huzurlu hayatımdan çıkıp, yorgunluk ve tehlike getirecek bir çalışma hayatına geri döneceğimi idrak etmiş ve mideme kramplar girmeye başlamıştı. Sonra mantıklı kısmımı karşıma alıp durumu biraz daha net bir şekilde ortaya koymasını istemiştim. Yapabileceklerimi ve yapamayacaklarımı, gelecekte karşılaşacağımız problemleri ve şimdi sahip olduğumuz imkanları bana o kadar güzel bir şekilde anlattı ki içimin burkulmasına rağmen, işe geri dönüyor olmanın garip heyecanı sardı beni. Neticede şu an elimdeki tek iş imkanı buydu, güzeldi ve gelecek vaat ediyordu. 

Umut veren düşüncelerin gazı ile zevkli bir temizlik yapıp hizmet verecek şekilde hazırladık kendimizi. Ve kesinlikle, bu süreçte yalnız olmamak o kadar iyi geldi ki... Birlikte karar almak, birlikte işe girişmek her şeyi çok daha kolay ve altından kalkılır bir hale soktu. Birlikte işletecek olmanın heyecanını hissettim resmen. 

Bu sabahta dingin uyandım. 2 aylık dönemde alıştığım kalkış saatinden erken kalkmış olmak bile rahatsız etmedi. Köpeğimle uzun yürüyüşümüzü yaptık, ardından sporumu yapıp kendimden memnun bir halde dükkana geçtim. Bundan sonraki düzenimin böyle olacağı fikri beni memnun etmişti. Menüye ekstra ekleyeceğim şeylerin düşüncesi ile heyecanlanmış, bir iki malzeme almış ve kurabiye pişirmeye şevkle başlamıştım. Yorucu hazırlık işleri bittikten sonra üstüne bir de satış yaptığım zaman benden keyiflisi yoktu. 

Ta ki şu can sıkıcı telefonu alıncaya kadar... Açmanın tehlikeli olduğundan tut, parasal herhangi bir yardımda bulunamayacağından bahseden, tek başıma çalışmamı istemeyip buna alternatif olarak dükkanın kapatılmasını öne süren moral bozucu bir konuşma... 

Ve şimdi, kendimi çok daha yalnız, çok daha kırılgan ve hasta hissediyorum. İşin içinden nasıl çıkacağım hakkında hiçbir fikrim yok. İpleri tamamen elime alma yolu pek çok kalp kırıklığı ile dolu. Kapatmayı kabul etmek, bu zamana kadar harcadığım emeği çöpe atmaktan farksız. Üç, beş biriktirdiğim şeyi dükkana harcayarak en azından sıfırdan başlar vaziyete getirsem bile bu işe beraber kalkıştığım kişiler artık yapmamamız gerektiğini düşünürken tek başıma ne kadar devam edebilirim, bilmiyorum... Ve eğer sonucu değiştirmeyecekse, zaten kuş kadar olan birikimimi buraya gömmek ne kadar mantıklı?

Güzel şeylerin olacağına inancım uçtu gitti. Şimdi onun yerinde mide bulantısı ve baş ağrısı var. Yarın sabaha daha iyi başlamanın yollarını arayacağım.

27 Nisan 2020 Pazartesi

Bir Garip Corona Etkisi

Sanırım yaklaşık bir aydır Corona virüsü salgını nedeni ile evdeyim. Cafe ve restaurantların geçici bir süreliğine kapatılması kararı ile ben de pek çok işletme sahibi insan gibi dükkanı kapattıp. Mayıs ayının sonunda açılacağına dair söylentiler duymaya yeni başladım. Ve farkettim ki bu söylentiler beni diğer dükkan sahiplerini mutlu ettiği kadar etmedi.

Aslında şaşırtıcı değil. Çünkü evde geçirdiğim bu bir ayın nasıl geçtiğini anlamadım diyebilirim. Resmen kendimi hobilerime verdim ve içlerinde kayboldum. İlk iki hafta amigurumiye verdim ve başarılı 3 Chibi bebeği tamamlayarak ve hatta tariflerini yazarak geçirdim. Çok verimliydi. Sonraki hafta kendimi dizi ve filme verdim. Yarım kalan dizilerim bitirilmesi gereken bir sorumluluk halini almıştı. Onları temizledim üstüne bir de Top of The Lake diye, Twin Peaks tadında bir dizinin ilk sezonunu patlattım (İkinci sezonu da bekliyor). Yoğun bir şekilde film izledim ve Fransız Yeni Akım sineması hakkında detaylı bilgiye sahip olup neden fransız filmlerinden hoşlanmadığımı bir kere daha anladım. Öğretici oldu. Bir sonraki hafta ise içimdeki gamer kontrolü resmen ele aldı ve aralıksız oyun oynadım. Fallout New Vegas'da hackleyemeyeceğim bilgisayar kalmamasına o kadar yakınım ki... Ayrıca iki yeni MMORG'a başladım (sanki biraz fazla) ve Overwatch'da idman yaparak eski performansını yakalamaya bir adım daha yaklaştım. Ahh keşke Overwatch'da bir takımım olsa! Benim kadar asosyal bir insanı takım olma açlığına iten başka bir oyun daha oynamadım diyebilirim. Yorucu ama çok eğlenceli bir hafta oldu.

Bu haftada blogumu adam etmek üzerine yoğunlaşmaya karar verdim. Ergenlik döneminde açılmış olan bu blog dönem gereği çok fazla depresif yazıya sahip ama garip bir şekilde bundan utanmıyorum (utanmalı mıyım?). Sonuçta o dönemler öyle bir insanım ve şimdi de böyle bir insanım. Blogdaki o yazıları silip atmak beni daha iyi, daha olgun ya da daha mükemmel bir insan yapmayacak. Yapamaz çünkü değilim. O yüzden bunun hıncını anılardan, o zamana ait düşüncelerden çıkarmak anlamsız. O yüzden sahip olduğu ergen dönemi ile kalmaya devam edecek ama bu değişmeyeceği anlamına gelmiyor. Çünkü ben değişiyorum. Değişimimden memnunum. Bunu da yazılarıma yansıtarak kendimi biraz pohpohlamak istiyorsam ne var? Şimdi de böyle şımarık bir dönemdeyim diyelim.

Kendimle ve The Nerd'le kaldığım zorunlu ev izolasyonu boyunca farkettim ki bu izolasyonu gereksiz ciddiye almışım ve çünkü bu tür bir soyutlanma hoşuma gidiyormuş. Hayatımda beni bu kadar mutlu eden düzenli bir dönemim olmamış. Sabah yürüyüşü, üstüne sabah sporu üstüne kahve üstüne ilgilenmek istediğim hobi ile geçireceğim koca bir gün.

Tek derdim, gerçekten tek derdim, yemek. Keşke yemek yemeği bu kadar sevmesem ya da keşke yemek yapmak bana daha çok zevk verse. Bu ikilem gün yavaş yavaş ilerleyip akşam yemeği saatine yaklaştığında beni geren tek şey oluyor. Basit çözümlerle üstesinden geldiğimizde harika ama işler karmaşıklaşıp, evde tüketilmesi gereken malzemeleri kullanmak adına sağlıklı bir yemek yapma işine dönüştüğünde... İşte o zaman hayattan soğuma geliyor.

Evet, şimdi hem halen çalışan hem de evde ev işleri ile uğraşan insanların bana sinir, öfke ve küçümser bakışlarını hayal edebiliyorum. "Tek problemin bu mu, ha? Bu mu? Akşam yemeği mi? Gün içinde 3 toplantıya girmiş, çocuğu eğlemiş bir insan olarak ortak bir promlemimiz olması ne kadar güzel! Akşam yemeği! Sana güzel bir tavsiyem var. Bu akşam ne yemek yapacağını ben söyleyeyim! Bu akşamın yemeği!.." sahneyi o kadar iyi görüyorum ki daha fazla tarif etmem gereksiz. Ama haklılar. Gelmiş, burada oturmuş kahvemi yudumlarken, dünyanın içinde bulunduğu bu sıkıntılı durumda, akşam yemeği hakkında şikayet ediyorum. Gene de şu bir gerçek, o insanlarla kulvarlarımız çok farklı. Onlar para kazanıyor. Ben para kazanamıyorum. O insanların sorumlu olduğu başka bireyler var. Benim sorumlu olduğum herhangi bir birey yok. O yüzden de tek derdim, üzgünüm ama akşam yemeği.

Hoş, mesela şimdi saatler öğle yemeğine yaklaşırken gene bir yemek telaşı moduna giriyorum ama neyseki öğle yemeğini kahvaltı şeklinde yaptığımız için ne yiyeceğimiz gayet basit. Gerilmeye gerek yok. Karantina günlerindeki huzurlu saatlerime devam edebilirim. Akşam üstüne kadar...