İnternetsiz Biz Biz Miyiz?

Bugün tam sıcak, taze kahveyi yanına alıp, dışarıdaki portakal bahçesine karşı oturup yazı yazmalık bir gün. Hava öyle güzel, öyle tatlı ve canlandırıcı ki... Ama bunu yapmam mümkün değil. Çünkü dün geceki "Afete İki Kala 2" fırtınası sebebi ile balkondaki şezlonglar sırılsıklam. Ben de bu yazıyı salonumda, canlandırıcı havayı yanımdaki pencereden çekerek ve ara ara, mal sahibinin genişlettiği kümesinin tellerini izleyerek yazıyorum. 

Aslında dün yazmayı isterdim ama gidip gelen elektrik ve internetin de kesilmiş olması beni bütün teknolojik aletlerden uzaklaştırdı. Aletlere ve kendime sinir oldum. 

Ve bir şeyi fark ettim, elektriğin olması ama internetin olmamasının beni daha çok sinir ediyor!

Mulholland Drive ve Erişilen Huzur

FluTv sayesinde hayatımdaki bir gizemi daha çözdüm. 

Her şey, Olmaz Öyle Saçma Şey programının David Lynch hakkındaki bölümü ile başladı. 

David Lynch ile aramızdaki sıkıntı çok eskiye dayanıyor. Dönemimin çok konuşulan ve "cool" kesimin fanı olduğu bu yönetmeni, ben de merak etmiştim. "cool" kesime katılmak adına filmlerini izlemeye karar verdim. Lost Highway ve Mulholland Drive filmleri bende kafa karışıklığından başka hiçbir şey yaratmadı. İlk uzun metraj filmi Eraserhead ise beni o kadar rahatsız etmişti ki şimdi yazarken bile tüylerim diken diken oluyor. Son bir şans için Twin Peaks'i izledim. Beğendim ama içimdeki huzursuzluktan, anlayamamanın yarattığı yetersizlik hissinden kurtulamadım.

Bir Devir Kapandı

Şu anda bu satırları yazarken saat 11.22 ve ben yarım saat sonra Fethiye'ye gitme hazırlığı yapmak zorunda değilim!

Evet, doğru okudunuz, Bayan Kene bir devri kapattı! Artık haftanın değerli 3 gününü fizik tedaviye ayırmak zorunda değil. Peki durumlar nasıl?

Harika olduğunu söyleyemem. Hala yüzüstü yatarken tedirginliğim, çömelirken bir noktadan sonra ağrım ve hafif tempo koşarken dizimde ekstra bir ağırlık ve doluluk hissi var. Ama dikkat ederseniz bu cümleyi okurken aslında bu hareketleri yaptığımı da görüyorsunuz! Evet, hareketleri yapıyorum. Sağlıklı bir dizin performansıyla değil ama ittire kaktıra çalışan bir dize sahibim artık. Zaten eski haline kavuşmasının 6 ay alacağını söyledikleri zaman olayı anlamıştım. Dandik hafızamın sakatlık geçirdiğini unutması, iyileşmek için kilit noktaymış. Sonuçta 3 ay iyileşme süreci geçirmiş bağ dokum ile 6 ay süre geçirmiş bağ dokum arasında nasıl bir fark olabilir ki? Tek farkın dandik hafızam olduğu çok açık! Yaza doğru bu travma daha geride kalacak, hafızam bu travmanın üstüne başka kayıtlar açacak ve artık dizime dair korkularım beynimdeki raflarda bir toz halini alacak ve unutulup gidecek. Ben de muhtemelen kaykay çalışmalarıma geri döneceğim.

Yersiz Espiri

İki gece önce garip bir rüya gördüm. Aslında garip rüyaları sık sık görürüm ama bu seferkinin garipliği biraz farklı.

Rüyalarım genellikle koşturmacalı, korkulu, kaçırmalı olur. Özellikle bu son zamanlarda gerilim konusu içine ruh kaçan evler ya da insanlar. Devamlı, grup halinde bir evde bulunuyoruz, sonra evin kapıları pencereleri çarpmaya başlıyor. Sonra bir oda da aniden kalın bir sesle çığlık atan birinin yanından kaçıyoruz, kendimi bir odaya kapatıyorum, içine ruh kaçmış insan kapıya dayanıyor ve yumruklamaya başlıyor vs vs vs...

Bunlar çok klasik Bayan Kene rüyaları. Blog'da biraz rüya kategorisinde takılırsanız, bunu siz de görürsünüz. Ama iki gece önceki rüya hiç böyle değildi.

Kendini de Unutsaydın

Bayan Kene bugün üstün bir performans sergiliyor!

Uzun bir aradan sonra işe dönüşü bocalamalarla geçen Bayan Kene ilk iş günü satmak için yaptığı tatlıları evde unutmuş, Bay Nerd imdadına yetişmişti. Kafeye aldığı temizlik malzemeleri arabanın bagajında günlerce gidip gelmişti. Bugün ise Bayan Kene tam her şeyi yanına alarak evden çıktığını düşünüyordu. 

Çay demlemek için mutfağa yöneldi ve suyun bitmiş olduğunu gördü. Damacananın dibinde kalan suyu su ısıtıcısının içine döktü ve su istemek için telefonu aranmaya başladı. Ve o zaman fark etti ki telefonu kendisinden çok uzaklarda, üzülerek ayrıldığı yatağının baş ucunda. 

"Ben yapayım mı?"

Dizim ve ben son düzlüğe girdik! Eğer dünkü randevuyu kaçırmış olmasaydım bu hafta bu iş bitiyor olacaktı. Ama olmadı, denkleme aniden dahil olan çeşitli değişkenler sebebi ile dün çok değerli randevuma gidemedim. Yapamadığım fizik tedavi hareketlerini, Bir Zamanlar Sıkıntılı Bey ve Eşi'nin taşınma işine yardım ederek, kendi çapımda yapmaya çalıştım. Evet, bir trambolin tepesinde top atıp tutmak gibi olmadı ama çekmece bulmacasını çözerken pek çok kereler çömüp kalktım. Hiç değilse hareket oldu, diye avundum. Ama sanırım gün içinde devamlı hareketli olmam çok da iyi olmadı. Zira dizimi fazla çalıştırmış olacağım ki uzun zamandan sonra ilk defa diz kapağımda ağrı hissettim. Biraz tedirgin edici bir ağrıydı ama evde üstüne sıcak su torbası koyunca ağrı sızı kalmadı.

Tabii bunda yemek öncesi içtiğim biranın da etkisi olabilir ama zannetmiyorum... Hiç zannetmiyorum...

2021'i İlk Haftasından Değerlendiriyoruz

Yeni yıl şarkımızı bol bol dinledik, yeni yılın ilk saatlerini, ilk günlerini ve ilk haftasını geride bıraktık...

O zaman yeni yılın ilk değerlendirmesini yazmaya hazırız!

İlk haftadan koca bir yılın değerlendirmesini yapmak büyük bir öngörü. Ama bu Bayan Kene'yi bu iddialı kararından geri çevirecek kadar mühim değil. Zira O'nun çöplüğü, O'nun beyni, O'nun oyun parkı. Yaptığı kuleyi yıkmakta herhangi bir sorun görmüyor, o yüzden kararlı parmak hareketleri ile yılın yorumunu yazmak için hevesli!

RadyoBeyin'den Yeni Yıl Şarkısı!

Yıl son gününe bir adım kala Bayan Kene'nin beynine yerleşen şarkı, yeni yılın şarkısını seçmemize gerek kalmadan, kendine bu ünvanı direk yapıştırdı. 

Artık alışkanlık haline gelen Fethiye yolculuğunda, FRT FM (Fethiye Radyosu) bize, 1967'de çıkan ama 1969'da popüler olan My Way'in Athena uyarlamasını dinletti. Bir anda, Bayan Kene'nin nöronları, şarkının sözleri ile bitmek üzere olan yılın kendisine öğrettikleri, hissettirdikleri ve gelecek yılın nasıl geçmesini istediği arasında çok ani ve çok derin bir bağ kurdu. Gene de kesin karar vermek için hızlı davranılmamalıydı. Zira "Yeni Yıl Şarkısı", öyle çabuk bir şekilde verilecek bir ünvan değildi. Zihne yerleşen parçanın o yeri gerçekten hak edip etmediği konusunda ortak bir karara varılmalıydı.