12'de dükkanın kapılarını açtıktan sonra iki saat içerisinde sadece tek bir kişiye hizmet vermiş olmama rağmen (ve o kişide maskeli gezen birisi olmasına rağmen) gerginliğimi üstümden atamıyorum.
Göğsüm sıkışıyor gibi hissediyorum. Tabii bunun sebebi bir iki can sıkıcı telefon konuşması da olabilir.
İki gün önce hizmet verebileceğimi öğrendiğimde güvenli evimden, huzurlu hayatımdan çıkıp, yorgunluk ve tehlike getirecek bir çalışma hayatına geri döneceğimi idrak etmiş ve mideme kramplar girmeye başlamıştı. Sonra mantıklı kısmımı karşıma alıp durumu biraz daha net bir şekilde ortaya koymasını istemiştim. Yapabileceklerimi ve yapamayacaklarımı, gelecekte karşılaşacağımız problemleri ve şimdi sahip olduğumuz imkanları bana o kadar güzel bir şekilde anlattı ki içimin burkulmasına rağmen, işe geri dönüyor olmanın garip heyecanı sardı beni. Neticede şu an elimdeki tek iş imkanı buydu, güzeldi ve gelecek vaat ediyordu.
Umut veren düşüncelerin gazı ile zevkli bir temizlik yapıp hizmet verecek şekilde hazırladık kendimizi. Ve kesinlikle, bu süreçte yalnız olmamak o kadar iyi geldi ki... Birlikte karar almak, birlikte işe girişmek her şeyi çok daha kolay ve altından kalkılır bir hale soktu. Birlikte işletecek olmanın heyecanını hissettim resmen.
Bu sabahta dingin uyandım. 2 aylık dönemde alıştığım kalkış saatinden erken kalkmış olmak bile rahatsız etmedi. Köpeğimle uzun yürüyüşümüzü yaptık, ardından sporumu yapıp kendimden memnun bir halde dükkana geçtim. Bundan sonraki düzenimin böyle olacağı fikri beni memnun etmişti. Menüye ekstra ekleyeceğim şeylerin düşüncesi ile heyecanlanmış, bir iki malzeme almış ve kurabiye pişirmeye şevkle başlamıştım. Yorucu hazırlık işleri bittikten sonra üstüne bir de satış yaptığım zaman benden keyiflisi yoktu.
Ta ki şu can sıkıcı telefonu alıncaya kadar... Açmanın tehlikeli olduğundan tut, parasal herhangi bir yardımda bulunamayacağından bahseden, tek başıma çalışmamı istemeyip buna alternatif olarak dükkanın kapatılmasını öne süren moral bozucu bir konuşma...
Ve şimdi, kendimi çok daha yalnız, çok daha kırılgan ve hasta hissediyorum. İşin içinden nasıl çıkacağım hakkında hiçbir fikrim yok. İpleri tamamen elime alma yolu pek çok kalp kırıklığı ile dolu. Kapatmayı kabul etmek, bu zamana kadar harcadığım emeği çöpe atmaktan farksız. Üç, beş biriktirdiğim şeyi dükkana harcayarak en azından sıfırdan başlar vaziyete getirsem bile bu işe beraber kalkıştığım kişiler artık yapmamamız gerektiğini düşünürken tek başıma ne kadar devam edebilirim, bilmiyorum... Ve eğer sonucu değiştirmeyecekse, zaten kuş kadar olan birikimimi buraya gömmek ne kadar mantıklı?
Güzel şeylerin olacağına inancım uçtu gitti. Şimdi onun yerinde mide bulantısı ve baş ağrısı var. Yarın sabaha daha iyi başlamanın yollarını arayacağım.
