15 Eylül 2022 Perşembe

Kara Delik

 *Okuyucunun dikkatine... Okumak üzere olduğunuz yazı çok mutsuz, karanlık ve çaresiz diyarların dehlizlerinden yazılmıştır. Yazar, tatsız bir yazı okuyacağınızın bilincinde olmanız için ufak bir uyarı yapma gereği duymuştur. Bu uyarı ile de hiçbir sorumluluk almadığını beyan eder. Teşekkürler.

Dün uzun zamandan sonra aralıksız 6 saatlik bir süreyi yalnız başıma, İztuzu plajında geçirdim. Kendimi şımartmak istediğim için şezlong bile kiraladım. Yanımda soğuk çanta içerisinde getirdiğim 3 biram, bir sigara paketim, kulaklığım, telefonum, tabii ki cüzdanım ve güneş kremim vardı.

Eşyalarımı şezlong üstüne dağıtktan sonra ilk yaptığım şey plajda boş bir alan bulup denize girmek oldu. İztuzu plajı devasa bir plaj olduğu için ne kadar kalabalık olursa olsun bu konuda sıkıntı yaşamıyorsunuz. Bu büyük bir artı. 

Tıpkı planladığım gibi, kollarım kesilinceye kadar, dalağım şişinceye kadar yüzdüm. Derine gitmekten korkan bir insan olduğum için plaja paralel bir yol izledim. Gittim, geldim, gittim, gelgim... Uzun saçlarım kulaçlarımın arasına karışmasın diye mayomun askısına sıkıştırdım. İztuzu'nun dalgalı denizi yüzme işlemini benim için ekstra zorlaştırıyordu ama zaten amacım yorulmaktı, keyifli bir şekilde yüzmek değil. Kolumu kaldırmayacak noktaya geldiğim zaman sudan çıktım, ufak otağıma gittim, kurulandım ve oturup bir bira açtım. Hemen ardından da bir sigara yaktım ve burada ne yaptığımı düşünmeye başladım...

Kendime bir güzellik mi yapıyordum? O zaman neden kendimi iyi hissetmiyordum? Kafamı mı dağıtmaya çalışıyordum? O konuda da başarılı sayılmazdım çünkü sadece hayatımı düşünüp duruyordum. Sarhoş olmak mıydı amacım? Zira açtığım ilk bira daha sigara bitmeden bitmişti. Geriye sadece 2 biram kalmıştı. Evet, sarhoş olacaktım ama bu boktan ve baş ağrılı bir sarhoşluk olacaktı. Ayrıca hiçbir zaman yalnız başına sarhoş olmak bana iyi gelmemişti. 

O zaman ne yapıyordum? Tanıdık kimseyi görmek istemediğim kesindi. Bir yandan da kendimle başbaşa olmak da iyi gelmiyordu. Yanımda kitabım ve defterim de vardı ama ne yazı yazmak ne de okumak için bir istek duyuyordum. Müzik dinlemeye karar verdim. Bayan Goth'un önerdiği black metal grubu için ideal bir hava olmasa bile ben ideal bir moddaydım. Açtım. Ve black metal dinlerken uyuya kaldım. Bu da galiba bir şeylerin gerçekten ters olduğunu gösteren güçlü bir işaretti.

Uyanmama neden olan da içtiğim biranın sidik torbama yaptığı baskıydı. Kalktım, denize girip yükümden kurtulmadan önce sahilde yürümeye karar verdim. Ve bütün bunları gerçek bir robot gibi yaptım. Robot gibi karar verdim. Sanki yazılımım da o gün o saatte o plajda 200 metre yürümem gerektiği kodlanmıştı. Tam anlamı ile hiçbir şey düşünmeden yürüdüm. İnsanın hiçbir şey düşünmemesi pek ilginç. Her şey anlamını o kadar hızlı bir şekilde yitiriyor ki hiçbir şey düşünmediğinizi fark ettiğiniz zaman. O an işte ne bastığınız kum, ne saçlarınızı savuran rüzgar, ne de ayaklarınıza dokunan su bir şey hissettiriyor. Sanki yürüyen bir kara deliksiniz ve her şeyi yutuyorsunuz. Hisleri, insanları, eşyaları... Günün en güneşli, en sıcak saatinde, insanların kendilerini zevkle suya attığı bir yerde, sevgililerin yumuşak kumların üzerinde el ele tutuşarak yürüdüğü o yerde, ben boşluktum. Boşluk kadar karanlık ve soğuk.

Yazılımımda belirtildiği kadar yürümüş olmalıyım ki durdum. Denize girdim. Baldırlarıma çarpan suyun soğukluğu bir an hayata döndürdü beni. "Daha soğukmuş." dedim kendi kendime ve suya girdim. Azan dalgalardan ve yorulan kollarımdan ötürü bu sefer fazla yüzemedim. Bir iki kere gittim geldim ve çıktım. Şezlonguma dönüş yolunda gagası ile kumları didikleyen sevimli bir kuş gördüm. Bir süre beraber yürüdük, bir süre durup onu izledim. Sonra kuşun canlılığı sinirimi bozdu. Neden o canlılığı yakalamış olmaktan mutlu olacaktım ki? Paylaşamıyordum. Ve böylece Bayan Kene'nin başladığı noktadan hiç uzaklaşmamış olduğunu gördüm. Bay Nerd'ün yokluğu, yokluğunun nedeni ve yokluğunun yarattığı özlem çok fazla. O kadar fazla ki beni hiçbir şey hissetmeyen bir kara deliğe dönüştürüyor. Çünkü güzel şeylerle karşılaşıyor olmam hayatımdan güzel bir şeyin çalındığı gerçeğini değiştirmiyor. Bu gerçeği görerek, bilerek, her sabah bu gerçeğe uyanarak da normal insanların hisettiği şeyleri hissetmek mümkün değilmiş. Bu dönemden çıkardığım derslerden biri bu oldu.

Şezlonguma geri döndüm, bir bira daha içtim, bir sigara daha yaktım. İfadesiz bir suratla, kabaran ve beyaz köpüklerle sahile vuran dalgaları izledim. Ve yine hiçbir şey düşünmedim. Son biramı da açtım. Kitap okumayı bir daha değerlendirdim ama ellerim çantaya uzanıp sadece sigara paketini çıkardı. Kitap okumamın kodlanmadığını anladım. Sağlığa zararlı alışkanlıkların ikisini de tükettiğimde kulaklığımı taktım, albümü baştan açtım ve tekrar uyudum. Yaklaşık bir saat önce yaşadıklarımı bir daha yaşadım, işeme ihtiyacı yüzünden uyandım, denize girdim, çıktım ve uyudum. Uyandığımda etrafımdaki şezlongların hepsi boştu. Plaj da boştu. Giyindim, dönüş motoruna bindim. Kalkma saatine yarım saat kala bindiğim için kaptan ile gereksiz bir diyaloğa girdim. Başkaları gelince diyaloğumuz kesildi ve ben yine kulaklarımı taktım. Bu sefer sazlıkların arasında bir yolculuğumuz olacağı için klasik tekne albümüm olan The Handsome Family - Singing Bones'u açtım. 

Gerisi kalan şeyler olurken ben orada değildim. Dalyan'a vardıki bisikletime bindim, kafenin karşısındaki restorantta çalışan garsonla esnaf muhabbeti yaptım, annemlere gittim, avukattan duruşmada bir değişikliğin olmayacağı ön görülerini dinledim, yemek yedim ve evime gittim. Dondurma yerken Maid'i bitirdim ve yattım.

Sabah uyandığımda vücudumun içine geri dönmüştüm. Ama bu hayata katılmaya hazır olduğum anlamına gelmiyordu. Böylece bu sabah ilk defa gerçekten yataktan kalkmak, kafeye gelmek istemedim. Kafeyi açmamayı o kadar çok düşündüm ki evden ancak 10.50'de çıkabildim. Kafeden çıkmama neden olan şey de, "Güçlü olmak, dayanmak, kendim için, Bay Nerd için ayakta olmak, hayatıma değer vermek, yaşadığım andan tat almaya çalışmak..." gibi zırvalar değildi. Çok daha basit idi. Para kazanmam gerektiği. Kirayı ödemek için para kazanmam gerektiği. Başka hiçbir şey değil. İnsanı yataktan kaldıracak bir şeyin olması iyiymiş. Yoksa depresyonla uğraşan herkesi bir gün yatağında çürümüş bir şekilde bulabilirdik.

Evet, Bay Nerd'ü çok seviyorum, onu çok özledim ve o olmadığı için yatağımda çürümek istiyorum.

Duygularımla barışık yaşamak için bir adım attım ve aldığım netice bu. Neyse en azından hissettiğim bir duygu ile bağlantı kurdum, bunu itiraf ettim. İşler yoluna girdiğinde başka duygularımı daha kolay ifade edebilirim belki. İşler yoluna girdiğinde... Koca bir kara delik olmasam bu dediğime ya güler ya da ağlardım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder