Bayan Goth'un deyimi ile bütün seratoninimi dün harcadığım için bu gün berbat bir gün. İşin en ilginç yanı da bugünü berbat bir gün yapacak dünden farklı hiçbir şeyin olmaması! Sanırım artık günlerim birbirine benzese bile ben hepsinden çok farklı tatlar almaya başladım.
Bugün de mesela sevdiğim bir şortu giydim ve hatta aynanın karşısında "Ben bu şortu iyi ki almışım." dedim. Sabah Bay Nerd ile konuştum ve hatta gülmeli mülmeli konuştum. Bugün de kekimden sattım. Bir Zamanlar Sıkılgan Bey ve Bayan Mavi ile saatlerce muhabbet ettim. Ama nasıl ki dün 3 dilim kek satmak bütün korkunçluğu üzerimden alıp beni mutlu ettiyse, bugün de ne yapsam mutlu olamıyorum.
Geçenlerde de böyle bir günüm olmuştu. 20 Haziran. Hatta Mantar Terbiyecisi Hanım ile o günün "Boktan Gün" olduğunu ilan edip, antidepresanlar içilerek kutlanması, pardon, lanet edilmesi gereken bir gün olduğuna karar vermiştik. Görünen o ki her ayın 20'si ile bir problemim var. Tabii ki daha bunu netleştirmek için elimde yeterli data yok. Geçen ayların 20'sinin nasıl geçtiğini hatırlamıyorum. Ama bundan sonrakileri sıkı bir şekilde takip edeceğim.
Aylık bir depresyon hali olması insanın aklına PMS'si de getiriyor. Zira 20 Haziran Boktan Gün'den iki sonra regl olmuş ve günün korkunçluğunun bundan kaynaklanabileceğini düşünmüştüm. Ve gerçekten de bu ay da, dün regl oldum ve bu gün boktan hissediyorum. Benim anlam veremediğim şey, yediklerime, içtiklerime dikkat ederken, düzenli de olmasa sıklıkla spor aktiviteleri yaparken ve gerçekten düzenli bir şekilde aylardır Prozac kullanırken nasıl oluyor da bu PMS'in yarattığı ruhsal değişiklikler beni bu kadar etkiliyor, hayattan, insanlardan soğutuyor, yataktan çıkmama isteğini körüklüyor? Bunları hissetmemek için daha ne yapılması lazım? Gerçekten merak ediyorum.
Ayrıca bütün vücudum da ağrıyormuş gibi hissediyorum! Bunun olduğum aşı ile ilgisi olabilir!
Aa, evet! Dün sağlık sistemine karşı bir zafer kazandım ve kafeyi kapattıktan sonra devlet hastanesine gidip aşımı oldum. Ama zaten sağlık sistemi önümde bir engel teşkil etmiyormuş çünkü randevu almama gerek yokmuş. Bütün bu sistemlerin siz bir şey yapmak istediğinizde çalışmaması ama yapmanız gereken şeyler söz konusu olduğunda da bunları boşu boşuna yaptığınızı göstermesi harika değil mi?! İnsana güven veriyor!
Çok şükür bugün de biraz şikayet ettik, rahatladık.
Ben en iyisi kendime bir kahve yapayım. Kafeyi kapatmadan bir güzellik yapayım. Ya da belki de şu arkadaki koltuğa oturur, kafamın altına bir yastık yerleştirir, biraz gözlerimi kaparım. Bu kahveden daha iyi bir ilaç gibi geldi şu anda bana. Zaten esneye esneye çenem ayrılacak!
Yarın sabah da İstanbul yolcusuyum. Artık İstanbul yolcusu olmaktan sıkıldım. Çok yoruldum. Acaba bir noktada gücüm tükenecek ve "Pes ediyorum." diyecek miyim?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder