Aslında yapmam gereken şeyler var (hayvanlar alemi ile ilgilenmek gibi) ama hazır içimden gelmişken, sıcağı sıcağına yazmak istedim.
Az önce Beyaz Fonlu Uzman'ım ile görüşmem vardı. Bu günün konusu içimdeki nefret ve öfke idi. Direkt bu olarak konuşulmadı konu, iş hayatından açıldı ve geldiği nokta hissettiğim hınç oldu. Fark ettim ki bu son hafta beni kıskıvrak saran duygu bu. Nefret ve öfke.
Farkında mısınız, bilmiyorum ama koca bir senenin 3'te birini bitirmek üzereyiz! Şikayet ede ede geçirdiğimiz koca bir 2020'den sonra şimdi de şikayet ede ede 2021'i yarılamaya doğru gidiyoruz. Ve ben bu yolculukta dün, bütün dünyadan nefret ediyordum.
Sabah terleyerek uyandım. Bu yazın habercisi değil. Bu ya hasta olacak olmamın habercisi, ya kabus görmüş olmamın ya da odanın havasızlığının. Özellikle de uyandığınız zaman pencerenin dışında gri bir hava varsa bu kesinlikle yazın habercisi değil! Doğal olarak, her normal insan gibi, ben de yataktan nefret ederek kalktım. Üstüne kalktığım saatin kalkmam gereken saatten çok ileride olduğunu fark edince ve gözlerim hâlâ kapanmak için benimle amansız bir savaş verdiğinde hayata olan nefretim adım adım artmaya başladı. Aslında çalıştığım gün değildi. Vücuduma karşı bu yorucu savaşı vermek zorunda değildim. Yatağın çağrısına ve havanın kasvetine uyarak yatağa geri yatıp yorganı kafama çekebilirdim. Ama birincisi terlemiştim ve ikincisi yapmam gereken işler vardı.
