19 Aralık 2019 Perşembe

İlişkiler ve Çamaşır Yığını

İnsan ilişkileri her zaman ilgimi çekmişti.

Oturmuş, saatlerdir Blog'daki eski yazılarımı okuyorum ve insan ilişkilerimi değerlendiriyorum.

Bay Sıkıntı'yı okudum, mesela. Bir yazıda O'ndan bahsetmişim. Artık ona Bay Sıkıntı diyemem herhalde. Ama şimdilik öyle devam edeceğim. Aramızdaki diyalog hoşuma gitti. Şimdi aramızda aynı diyaloglara sahip olduğumu görmek de hoşuma gitti. O'nunla aramızdaki ilişki genel olarak hoşuma gidiyor. Bu dünyada asla yalnız olmayacağımı anlıyorum. O var olduğu sürece ben de var olacağım. Mesafelerin bizi etkiyeceğini düşünmüyorum. Ya da hayatımıza giren kişilerin. Çünkü biliyorum, herkes ama herkes gidici, gitme potansiyeline sahip. Hatta gitme lüksüne sahip! Ama Bay Sıkıntı değil! Üzgün de değilim. İki yüzlülük yapmayacağım, ben var olduğum sürece O'da var olacak.

Dominantlar Kraliçesi... O bambaşka bir yazının konusu olmalı. 2 sene oldu tahtını bırakalı. İki seneden fazla diyebiliriz aslında, çünkü son 3 senesini tahtında değil, bir yatakta geçirdi. Aramızda olması için salona kurduğumuz bir yatakta geçirdi. Yanında, her zaman göz kulak olması için para verdiğimiz bir kadın, altında hem onun hem de bizim kurtarıcımız olan hasta bezi... Artık hasta bezine bakış açım o kadar değişti ki... Ya da " Anneciğim." kelimesinin anlamı... Bazen bir yerim ağrıdığında farkında olmadan diyorum ve içim sızlıyor. Dominantlar Kraliçe'si başlı başına ayrı bir yazı hak ediyor.

Toksik ilişkilere sahip olduğumu düşünmeye başlamıştım. Blog'u okurken, acaba haksızlık mı etmişim, dedim. Sonra biraz daha düşündüm ilişkiler üzerine. Sadece kendimle sınırlamadım. Biraz daha dışarıdan bakmaya çalıştım. Kendime de dışarıdan bakmaya çalıştım. Yaptığım hatalar var, bunu reddetmek çocukça olur ama şimdi o hataları anlayabiliyorum. Önceden bu hatalarım için özür dilediğim zamanlar olmuş. Şimdi o hataları başkası yapıyor ve ben bir özür beklemiyorum. Bunun sebebi yaşım mı? Ya da artık yalnız olmayışım mı? Belki de ikisi beraber... Çünkü özür beklemeyen başka insanlarında aynı iki kaleme sahip olduğunu görüyorum. Ya da yaş diye bahsederken hata yapıyorum. Çocukluk demek belki daha doğru.

Peki ben hiç mi çocukluk etmiyorum? Oh, bunun kadar yanlış ve yalan bir düşünce olamaz. Zaman zaman basan hırçınlığımın tek sebebi çocukluk! Bunu görmek ya da fark etmek için derin analizlere ihtiyacım yok. Ama bunun yanında artık daha ağır basan olgun bir tarafım olduğunu görüyorum. Etrafımda hala özür bekleyen insanların ise bu olgunluğa daha sahip olmadığını. Üzüntüyü hırçınlığa dönüştürmek çok kolay. O hırçınlıkla saçma kararlar vermek ise daha da kolay. Ama üzüntüden harekete geçmeye giden yolda derin bir nefes alarak ufak bir mola vermek... Aslında yapılması gereken tek şey bu. Kendini ve başkalarını kırmadan önce ufak bir mola ver. Seni neyin acıttığını düşün. Bunun üstesinden gelmenin yolunu değil de bunu doğru şekilde ifade etmenin yolunu düşün. Bu aralar kafamı buna yoruyorum. Hırçınlığımın kaynağına ulaşıp konuşmam gereken kişileri ve konuları bulmaya çalışıyorum.

Bu listenin ilk ismi çok belirgin. Kafamı uzun zamandır kurcalıyor. Önceden sadece hırçın düşünceler kafamda dönüp duruyordu. İntikam yüzde dağılımında yüksek bir orana sahipken, kıskançlığın da gözden kaçırılmayacak kadar büyük bir orana sahip olduğunu farkettim. İşte şimdi, kafamda bütün bunları bir düzene oturtmaya çalışıyorum. Düşüncelerimi bir düzene oturtmalıyım ki kafamı kurcalayan çocukça hırçınlığı geride bırakıp olgun düşüncelerle kendimle ve O'nunla yüzleşebileyim. Dingin kafayla, sakin bir tavırla ve açık bir anlatımla, zamanı geldiğinde, daha sağlıklı bir ilişkiye sahip olabilmek için konuşabileyim.

Açık konuşmanın ne kadar önemli bir şey olduğunu farkettim. Bence insan ilişkilerinde en büyük etkiyi yaratan şey bu. Varsayımlar, göndermeler ya da içe atmalar, özellikle insan ilişkilerinde her şeyi çok daha karmaşık hale getiriyor. Yatak odasında biriken kıyafet yığınları gibi. Aslında o yığının içinde kirliye atılması gerekenler, verilmesi gerekenler ya da makineden yeni çıkan temiz kıyafetler var. Ama hepsi birbirine öyle bir karışmış ki... Ve maalesef kirli çamaşırların kokusu temizlerin üstüne siniyor. Tekrar makineye atılması gereken bir yığın haline gelmeden önce, geç kalmadan, neyin kirli neyin temiz, neyin eski neyin yeni olduğunu ayırırsam çamaşırları yıkamak ya da yıkanmışları kaldırmak o kadar büyük bir iş haline gelmiyor. İnsan ilişkilerine de böyle bakmaya başladım. Gerekeni zamanında yaparsan, çok uç durumlar hariç, her zaman giyecek bir şeyin oluyor.

İnsan ilişkileri üzerine daha çok düşüneceğim. Listenin başındaki isim üzerine çok düşüneceğim. Kilit bir isim bile olabilir belki de... Bir sonraki "level"ın anahtarı olabilir...

Derine İnme Zamanı

İnanılmaz rüyalar görmüşüm!

İpe sapa gelmez rüyalara... Üzerine düşünmenin yersiz olduğu ya da üzerine düşünmenin saatler süreceği rüyalar... Düşündüğünde seni daha da saçma yerlere götüren rüyalar...

Hastalık bulaştırmam gerektiğini görmüşüm mesela... Hastalık bulaştırma fabrikasına gidip, hastalık bulaştıran bir dile defalarca elimi sürdüğümü ve böylece milyonlarca kişiye hastalık bulaştırdığımı görmüşüm. Bunu kesinlikle anlatacağım.

Zavallı bir hafızaya sahip olmanın lanetini hiç bu kadar yoğun hissetmemiştim. Aile ile geçirdiğim tatilleri hatırlayamamak, rüyalarımı ve Doktor Civan'ın rüyalara yorumlarını hatırlayamamak kadar üzmüyor beni, doğruya doğru. Ahh, bir iki parça bir şey hatırlayabilsem keşke...

Üzgün maskeli rüyayı tamamen unutmuşum, mesela. Ama okuduğum anda hemen gözlerimin önüne geldi. Çok şükür, Doktor Civan'ın yorumlarını da eklemişim. Keşke hepsinde yapsaydım... Tabii bu hepsine bir yorum yaptığı varsayımına dayanıyor. Bu arada "yorum yapmak" da yanlış bir ifade. Aslında yorum yapmıyordu ki... Beraber analiz ediyorduk. Keşke analiz etmeyi biraz daha iyi öğrenseydim. Belki şimdi yapabilirim. Belki şimdi, Bayan Goth sayesinde analiz üzerine çalışabilirim.

Blog'da biraz daha araştırma yapmam lazım. Biraz daha rüya bulmam lazım. Ve bunları Bayan Goth ile analiz etmemiz lazım. Benim için çok önemli olacağını hissediyorum. Daha fazla rüya bulmam lazım... Daha fazla... Fazla...

12 Aralık 2019 Perşembe

Ölü Toprağını Atmaya Geldim

Ölüyü diriltmeye ne dersiniz?

Terkedilmiş bir mezarlıkta, kırık mezar taşlarının arasında, kurumuş güllerin ve türlü mezar çalılarının kapattığı yıkık dökük mezarların arasında aradığınızı bulmak sandığınız kadar zor değil. Çünkü o yola girdiğiniz anda beyniniz bedeninizi otomatik pilota alıyor. Bedeniniz yıllardır attığı adımları, yürüdüğü yolları, gördüğü manzaraları beyninizden çok daha iyi hatırlıyor. Ve siz hangi köşeyi ne zaman döneceğiniz konusunda kafa yorarken ayaklarınız duruyor. Aradığınız taş, aradığınız isim ve aradığınız ölü tam karşısınızda işte.

Diriltme işlemi karmaşık ya da mide bulandırıcı değil. Çünkü bu bir ikinci sınıf korku filmi değil. Sadece biraz toz toprağa bulaşacaksınız. Üstünüz başınız batacak ama şanslısınız, buraları çorak topraklar. Yani öyle vıcık vıcık bir çamurun içinde, bata çıka kazma çalışmaları yapmayacaksınız. Hatta kazmaya bile ihtiyaç duymayabilirsiniz. Zira, toprağın altında yatan arkadaşımız da sizin onu çıkarmaya istekli olduğunuz kadar dışarı çıkmaya istekli olabilir. Bu durumda bir iki ufak el hareketi ile üzerindeki, tabiri caiz ise, ölü toprağını atmanız yeterli olacaktır. Sizin şevk dolu hareketlerinizi, toprak altındaki arkadaşa da adeta bir can suyu gibi gelecektir. Siz bir avuç toprağı atacaksınız o bir başka avuç toprağı kaldıracak üstünden.

Mutlu sona ulaşmaya her yaklaştığınızda neyi ve kimi gömdüğünüzü, neden gömdüğünüzü hatırlayacaksınız. Korkmayın, son derece normal. Kızgın mı, diye düşünebilir, tedirgin hissetmeye başlayabilir ve vazgeçmeyi düşünebilirsiniz. Hiç gerek yok. Zira siz katil değilsiniz, O'da bir ceset değil. Uzunca bir süre önce, belki ilgisizlik, belki vakitsizlik belki de hayatın ta kendisi O'nu gömdü. Şimdi burada, kim kimi gömdü, kim kime ilgi göstermedi diyerek ortamı gerginleştirmenin alemi yok. Çorak topraklarda iken, ortam zaten hali hazır da gerginken anlamsız tartışmaların ve suçlamaların sırası değil. Çünkü dediğimiz gibi, bu bir ikinci sınıf korku filmi değil. Yersiz hareketlerin kalitemizi düşürmesini istemeyiz. Ölüyü diriltmeye geldik, üstünden toprağı temizledik, can suyunu verdik ve ta da!! İlk günkü gibi diyemeyiz tabii ki... Hangimiz ilk günkü gibi olduğunu iddia edebilir ki? Hepimiz yıprandık, yaşlandık ve yavaşladık. Ama Öz'ümüz değişmedi. İşte tam karşımızda, üstü başı tozlu (ki bu onu biraz daha bizim şu andaki halimize benzetiyor), içinde hala ışığı gördüğümüz Öz!..

"Bu sefer biraz uzun sürdü." diyor.
"Fazla uzun sürdü." diyorum.
"Seni gördüğüme sevindim." diyor.
"Seni bulduğuma sevindim." diyorum.
"Kaybettiğini mi düşünmüştün?" diyor. Sesinde tatlı bir alaycılık, onun altında da hafif bir sitem var.
"Bulamayacağımdan korktum." diyorum.
Gülüyor. Özlediğim bir gülüş. Beni güldüren bir gülüş.
"Yeni dirilen birine göre iyi gözüküyorsun." diyorum. "Sanki sende hala iş var."
"Usturuplu gömdün." diyor. Kestiremiyorum, hala sitemli mi yoksa eğleniyor mu...
"Zamanı geldiğinde aynı özeni ben de bekliyorum." diyorum.
"Dur!" diyor. "Önce bir yola çıkalım, sonunu yaklaştıkça düşünürüz."

Haklı. Hep haklıydı. Belki de bu yüzden gömüldü. Zira her şeyin bir yeri ve zamanı vardır. Artık benim O'na ayırabileceğim bir zamanım, dinleyeceğim sabrım ve aktaracağım imkanım var. O'nun da alması gereken gazlar, somutlaştırması gereken düşünceler ve anlatacağı hikayeler var.

Diriltme işlemi başarıyla gerçekleşti. Yolculuğun nasıl geçeceğini ise kimse bilemez. Zaten sizi yolculuğa çıkaran dürtü de bu gizem değil midir?

"Önce nereye gitmek istersin, Holden?" diye soruyorum.
"Önce şu yeni hayatını bir görelim." diyor.

Okçular Köyü'nün Dalyan'a İki Kala Sokağı'na giriyoruz. Dalyan'ın yağmuru ile yumuşamış toprak yol bizi tek katlı bir köy evine götürürken hiç konuşmuyoruz. Ciğerlerimizi ıslak, ağaç kokan hava ile doldurarak yolculuğumuza başlıyoruz.

30 Temmuz 2015 Perşembe

Hunger

Dün gece izlediğim bir başka Michael Fassbender & Steve McQueen filminden bahsetmek istiyorum.

Hunger, konusu itibari ile politik bir film. İrlanda'daki Cumhuriyetçilerin Kuzey İrlanda Hapishanesi'ndeki durumlarını anlatıyor. Sonrasında biraz daha konuyu daraltarak Bobby Sanders'ın açlık grevine başlayışına geçiyor. Filmin en beğendiğim tarafı da bu oldu. Senaryo, bir gardiyanın kendisine verilen görevi ve tedirginliği ile başlıyor; yeni bir mahkumun korkuları ve adapte olma çabasına, daha sonra yeni bir polisin pişmanlığından, 4 senedir içeride bulunan cumhuriyetçilerin bir nevi önderliğini elinde bulunduran Sanders'a geliyor.

Güzel geçişleri, sade bir anlatımı var. Ne dibine vuran işkence görüntüleri ne de dibine vuran dram sahneleri olan bir film. Hapishane, isyan ve İrlanda'yı anlatan çok temiz bir iş.

Özellikle 20 dakikalık bir tek çekim sahnesi var ki... İrlanda'nın ve Sanders'ın durumu üzerine dönen bir diyalogda sergilenen performans gerçekten çok başarılı. Bize uzak olan İrlanda'nın politik durumunun bahsedildiği sahnede biraz kopsak da Sanders'ın dedikleri ve Fassbender'ın performansı ile etkileniyoruz.

Spesifik olarak Fassbender'a değinmek istiyorum. Vücudunu rolü için hunharca şekle sokan oyuncularda ilk sıram Christian Bale'in olmuştur "Machinist" filmi ile. Ama dün fark ettim ki ikincilik kesinlikle Fassbender'ın. Fassbender'da tıpkı Bale gibi, vücudunu bir iskelete dönüştürmeyi başarmış. Film ilerledikçe o dönüşüme tanık oluyor ve  o kadar iyi durumdaki bir insan vücudunun geldiği duruma şaşırıyorsunuz. Bunun haricinde gerçekten sergilediği performans çok başarılı. Almanya'da doğmuş bir adamın da ağır bir irlanda aksanı konuşabilmesi de bence takdiri hakeden diğer bir nokta.

Steve McQueen bence umut vaat eden bir yönetmen. Shame filmi ile hayal kırıklığı yaratmıştı ama Hunger'ı izledikten sonra kesinlikle anladım ki bu tamamen senaryonun kısıtlılığından kaynaklanıyormuş. Hunger başlangıcı, gideceği yeri belli olan bir senaryoya sahip ve Steve McQueen bundan gerçekten etkileyici bir film çıkarmayı başarmış. Ha, gereksiz uzunlukta sahneleri yok değil ama bu sizi filmden o kadar da uzaklaştırmıyor.

İrlanda'nın durumu gerçekten ilginç. Özerklik kazanmak adına yapılanlar terör olarak değerlendiriliyor. Hüküm giyen Cumhuriyetçiler katillerle aynı formayı giymeyi reddediyorlar. İlk isyanları bu oluyor hapishaneye girince. Çırılçıplak, sadece bir battaniye ile gönderiliyorlar hücrelerine. İkinci isyanları ise yıkanmamak. Kaldıkları süre boyunca yıkanmayı reddediyorlar. Sonucu ne oluyor, gardiyanların zorla onları kağıt makası ile traş etmesi, süpürge ile küvet içinde yıkaması. Yapılan kontroller, mahkumların buldukları yöntemler, farklı isyan şekilleri vs vs vs... Böyle geçen 4 seneden sonra Bobby Sanders açlık grevine başlamayı teklif edince akla gelen ilk soru bunu ne kadar sağlıklı düşündüğü oluyor. Gerçekten özgürlük uğruna mı yapıyor yoksa bir delinin saçmalaması mı?

Filmin diğer bir tarafı, İrlanda'nın siyasi geçmişi ile alakalı olun ya da olmayın, sizi düşünmeye itmesi. Çünkü İrlanda'nın kendi özel sorunlarını bu filmden çıkarırsanız geriye basit bir özgürlük arayışı filmi ortaya kalıyor. Belki konsepti özgürlük, isyan olan filmler için genel olarak bu söylenebilir ama burada farklı olan filmin sizi Sanders'ın karar verme yetisi hakkında şüphelendirmesi ve biraz daha konu üzerine düşünmeye zorlması. Kendinizi Sanders'ın yerine koyduğunuzu fark ediyorsunuz. Ya da ailesi yerine.

Özgürlüğü elde etmek adına yapılanlar, insanların kararlığı ve korkularına rağmen gösterdikleri çabalar her zaman insanı etkiliyor. Etkileniyoruz çünkü kendimizin aynı kararlılığı gosterip gösteremeyeceğinden emin olamıyoruz. Korkularımıza yenik düşüp o formayı giyer miydik yoksa sadece bir battaniye ile o hücrede oturabilir miydik? Daracık hücrelerde sesimizi duyurmak adına, sonunun dayak yemek olacağını bile bile bağırır mıydık, yazar mıydık? Bunları yapan insanlar olduğunu görmek etkiliyor işte. En azından birilerinde o cesaret var. Zaten toplumun elde ettiği özgürlükler de cesareti olanlar tarafından kazanılıyor, cesaret edemeyenler yüzsüzce nasipleniyor. Ve yine bıçak kemiğe dayanıp, sıra kaybedilen özgürlükleri geri almak için çaba göstermeye geldiğinde sessizce köşelerine çekiliyorlar ve kazananın açıklanmasını bekliyorlar. Kaybeden isyan edenler olduğunda da rahatları bozulmuyor, suratlarında küçümser bir ifade ile çoluk çocuğun işi diyorlar. İşleri güçleri huzuru bozmak. Anarşikler...

Ama bence herkesin bir sınırı var. Gözünün döndüğü, hayatını hiçe sayıp isyan ettiği bir noktası var. Kimisinde bu çok erken ortaya çıkıyor. Kimisi daha ilk yanlışta sözünü söylemeyi esirgemiyor. Kimisinde ise bu o kadar derinlerde ki içine battığı çamurun derinliği boyunu geçtiğinde çırpınmaya başlıyor.

Politik görüşleri ne olursa olsun, savundukları şey iyi ya da kötü olsun, isyan eden insana sempatim var. Görüşlerini desteklemiyor olabilirim ama eğer sesini çıkarmaktan çekinmiyorsa bence dinlenmeye hakkı vardır.

27 Haziran 2013 Perşembe

İçindekilerde ben varım!


An itibari ile kargo şirketinin paketinden kurtardığım psikiyatri dergisi elimde bulunmakta.

Dergi dediğime bakmamak lazım aslında. Zira kendisi 280 sayfa. Belki daha önce elime bu gibi bir derginin geçmeyişinden ötürü şaşırdım ama ne yalan söyleyeyim, bu kadar fazla yazının, çalışmanın yer alacağı bir dergi beklemiyordum.

İlk yaptığım şey, kalın karton kapağını yavaşça açmak ve derginin basım ve yayın hakları ile ilgili olan sayfalarını ağır ağır geçmek oldu. Hani ne kadar ağırdan alırsan o kadar tatlı olur ya. Onun gibi bir sahneydi.

Ofisteki masamda oturmuş, önüme paket parçaları yığılmış vaziyette ağır ağır sayfaları çevirdim. İçindekilere gelince heyecan bir seviye daha yükseldi.

Şöyle bir göz gezdirerek aramadım adımı. Onun yerine sıradan okumaya başladım yazaların ismini. Doktor Civan’ın ismine rastladım. 200’lü sayfalarda. Sonra birden garip bir korku ortaya çıktı. Yazımın basılmamış olma ihtimali var gibi geldi. Hemen ardından da ihtimal gerçeklik kazandı ve ben korkuya yenik düşüp içindekiler sırasından koparak deli gibi ismimi aradım. Doktor Civan’ın ismine ikinci kere rastladım ve merak ettim acaba onun yazısından sonra mı konulmuştur, diye. Ama ne onun yazısından sonraydı ne de önce.

Aramalarım nihayetinde sonuç verdi ve 257.sayfanın karşısında buldum ismimi. Hemen yanında da yazımın başlığını. Şans eseri çok doğru bir başlık vermişim yazıya. Dergide hep “izlemek” konseptli yazılarla karşılaştım. Bütünlüğe uygun bir başlık olmuş.

Belki garip gelebilir ama hangi sayfada bulunduğumu gördükten sonra gene aynı ağır hareketlerle derginin sayfalarını rastgele çevirmeye başladı. Her yazıdan bir iki cümle okudum, ilgimi çeken yazıları başından okumaya başladım. Aynı muhabbet işte, yavaş yavaş hedefe ulaşmanın verdiği hazzı hissetmek...

Doktor Civan’ın yazısı çıktı karşıma. Bana bahsettiği bir kaç hastasından bahsetmiş. Bana anlattıkları ile alakalı bir yazıydı, hepsini okumadım ama içinde benden “hasta” ismini kullanarak bahsetmiş mi, diye merak ettim, şöyle bir göz gezdirdim. Bana ait bir şeyler bulamadım içinde ve yoluma devam ettim.

Yazılar için gösterilen kaynakların çoğu, tahmin edildiği üzere Jung ve Freud’a ait. The Nerd’un dergiden hoşlanmayacağı çok aşikar yani. Rüyalara bu şekilde bakıyor olmanın pek anlamı olmadığını düşünüyor. Freud’u hiç sevmiyor, Jung’a biraz daha sempatik bakıyor ama genel olarak rüyalar üzerine çalışmanın çok faydalı olacağına inanmıyor. Genede dergiyi ona göstereceğim. Belki içinde ilgisini çeken çalışmalar bulur. Benim yazımında onun ilgisini çekeceğini hiç zannetmiyorum ama okumalı.

Çevirdiğim sayfalar arasında, benim gibi tıp ile alakalı hiçbir ünvana sahip olmayan yazarlar dışında, yazar ünvanına sahip olan birini de gördüm. Gülümsememe engel olamadım. Adımın onların arasında olduğunu görmek garip bir şekilde tatmin edici. O yazarın adını hiç duymamış olsam bile.

Sonunda sayfama ulaştım. Yazımın başlığı, yanında adım, altında “Mühendis” ünvanım ve... onun altında da mail adresim!

Bu noktada gerçekten korktuğumu itiraf etmeliyim. Neden mail adresim var ki? Ben yazarken ismimin olup olmaması gerektiğini düşünürken onlar mail adresimi koymuşlar!

Sonra bir iki derin nefes aldım ve umursamadım. İlk olarak, bu dergiyi okuyan her kimse bana neden ulaşma gereği duysun ki? Anlatımımı çok abartılı bulduğunu söylemek için mi? Ya da ne kadar samimi bir dil kullandığımı övmek için mi? Kim böyle bir şeye gerek duyar ki? İkincisi de kaldı ki gerçekten bir eleştiri ile dönmek istiyorlarsa, varsın geri dönülsün. Bir yerde aslında, kendi tatminim dışında bunun içinde yazmıyor muyum? Herhangi bir geri dönüşü olmadıktan sonra yazı yayınlatmanın çok bir anlamı olamaz. O yüzden, come at me bro! Böylece geçirdiğim anlık mail krizini atlatmış oldum.

Gel gör ki yazımı okuyamadım. Zamanım olmadığından ya da ofiste okumaktan çekindiğimden değil. Hayal kırıklığına uğramaktan çekindim.

O yazıda kullandığım her kelimeyi bilmeme rağmen, üstünden defalarca geçmiş olmama, çevremdeki insanlara okutmama rağmen, dergide basılan yazımı okumaya çekindim. Ufak bir hata yakalarım, anlatma şeklimin utandırıcı olduğunu fark ederim, diye cesaret edemedim.

Saçma... Hem de o kadar saçma ki... Ve o kadar geç kalınmış bir korkaklık ki, resmen anlamını yitirmiş aslında. Keçilik damarı işte, tuttu mu tutuyor.

Dergiyi çantama kaldırdım ve evde okumak üzere kendime söz verdim. Şimdi ise açıp okumamak için kendimi çok zor tutuyorum. Çünkü bunları yazarken, dergiyi elime aldığım, paketini yırtarak hunharca açtığım ve içindekiler kısmındaki adım gözümün önüne geliyor ve ben inanılmaz mutlu hissediyorum kendimi. Küçük bir adımın yarattığı tatmini hissediyorum. Bir duvarımın daha elimde tuttuğum çekicimle kırıldığını ve arasından sızan renkli ışık hüzmelerini hissediyorum. Heyecanlandırıyor.

Bundan sonra elime böyle bir fırsatın geçmeyeceğini biliyorum ama zaten başından böyle bir amacım da yoktu. Basit, rahatlamamı sağlayan bir yöntem ile kendimi oyalıyordum ki şimdi elimde bir dergi var. Success bebeği pozu ile resmimi çekmemek için zor tutuyorum kendimi!

Bu akşam kendime küçük bir kutlama yaparım belki. Charlie ile, başbaşa. Balkonumda, bu sefer ellerimizde sıcak çikolata kupaları ve sigara ile. Güzel manzara, değil mi Charlie? Gelirken ararım, sende sütü kaynatmaya başlarsın.

15 Mart 2013 Cuma

Hayrete Düşüren 10 Belgesel - Bölüm 2


Top 10 Shocking Documentaries listesinde 9. sırada yer alan "Aokigahara / Suicide Forest" belgeselinde, Azusa Hayano adındaki jeolog ile ormanda kısa bir gezintiye çıkıyoruz. 21 dakikalık belgesel boyunca Hayano ormanın geçmişinden ,şimdiki durumundan ve yetkililerin gösterdiği çabalardan bahsediliyor.

Fuji Dağı’nın yamaçlarında yer alan Aokigahara Ormanı, diğer bir adı ile Ağaç Denizi (Sea of Trees), pek tatsız bir hikayeye sahip. Japonya’nın lanetli ormanı diye bilinen bu pek güzel yer, kayıtlara göre 1988’den beri insanların intihar etmek için tercih etmesi ile “lanetli” ünvanını almış.

Ufak bir bilgi, dünya üzerinde en çok intihar olaylarının yaşandığı ikinci yermiş. İlki Golden Gate köprüsü. Dediğim gibi ufak bir bilgi. 

Anladığım kadarı ile Japonya bu meseleyi gerçekten ciddiye almakta. Öyleki Orman’ın girişinde insanları uyarmak adına bir tabela bile konulmuş. Ama bu basit bir uyarı tabelasından çok daha fazla. Yazılı bir psikolojik yardım gibi adeta. "Ne kadar ağır yükleriniz olursa olsun, hayatınız son verilmeyecek kadar değerlidir," diyor. Yalnız değilsiniz, sorunlarınızı paylaşmaktan kaçınmayın, ölmek bir kurtuluş değildir... Bir an aklıma bunun bizim ülkemizde olduğu düşüncesi geldi. Belki vardır, bilmiyorum ama eğer varsa eminim uyarı tabelasında “İntihar etmek tehlikeli ve yasaktır.”dan daha öte bir şey yazmayacaktır. Altında polisin numarası veya şanslıysak kendimizi biraz daha özel hissettirecek bir “yardım kurumunun” numarası olacaktır. Bu da bir şey ama...

Belgesel ilerledikçe Hayano’nun da bir görevi olduğunu görüyoruz. Orman’da gezi rehberi olarak çalışan Hayano, yaptığı gezilerde rastladığı kamp kurmuş insanları uyarıyor, iyi olup olmadıklarını soruyor ve hayatın ne kadar değerli olduğundan bahsediyor. Tıpkı uyarı tabelasının bahsettiği gibi. Kampçının onaylayan cevaplarını aldıktan sonra kampçıyı yalnız bırakırken omuzlarını silkiyor Hayano ve “Yapabileceğim daha fazla birşey yok.” diyor. Üzgün olduğunu, muhtemelen böyle pek çok insanı uyardığını ve hüsranla sonuçlandığını gördüğünü anlıyorsunuz. Gezi rehberi sonuçta ve gezilmesi kamp kurulması yasak yerlerde dolaşması, kimsenin olup olmadığını kontrol etmesi gerekiyor. Yani muhtemelen polisi arayıp pek çok ihbarı yapan kişi Hayano. Siz düşünün artık... Wikipedia’dan aldığım bilgiye göre Hayano gibi pek çok gönüllü insan çalışıyormuş 1970’den beri. Hem cesetleri aramada hem de ziyaretçilere uyarılarda bulunup yardım etmek için çalışıyorlarmış.
Belgesel öyle çok “gore” görüntüler içermiyor (Google’dan aratırsanız pek çok resme rastlarsınız ama tabii ki tavsiye etmiyorum.). Başındaki uyarı bir iki sahne için konulmuş belli ki ama uyarmak lazım. İnsan ne kadar hazırlıklı olursa olsun, olayın gerçekliğini ve ağırlığını farkedince asla hazır olmadığını anlıyor. Terk edilmiş kamplar, polisin şerit çektiği alanları görüyorsunuz. Belki fazla bir şey göstermiyor ama Orman’ın arasında gezerken bir yandan da Hayano’nun anlattıklarını dinlerken, tedirgin bir şekilde sahnelerde bir hareket, bir eşya arar vaziyette buluyorsunuz kendinizi. Geriyor, üzüyor ve herşeyden çok yapılabilecek birşey olmadığını gösteriyor.


Kısa bir belgesel olması açısından, Orman’ın gerçekten görülesi bir orman olması açısından ve anlattığı üzücü hikayeden ötürü izlenir bir belgesel olmuş. Tek bir kişi tanıyorsunuz o orman’da çalışan ama yetiyor işte. Daha size kim ne anlatsın ki...

Belgesel yazı dizisinin üçüncü bölümünde crack bağımlılarının anlattıldığı bir belgeselden bahsedeceğim. Çok yakın bir zamanda olmaz, araya pek çok film girdi ama yazacağım. Kararlıyım.

11 Mart 2013 Pazartesi

Biraz 80'ler Synthpop

Müzik konusunda pek yeni gruplara bulaşmışlığım yok bu aralar. Ama yeni loop’a aldığım şarkılar var.

Geçenlerde bir arkadaş tavsiyesi ile karşıma çıkan eskilerden, bir New Order şarkısı beni resmen kendisine tutsak etmiş durumda. New Order dinlemem çok, Joy Division’dan sonra aynı ağır havaya sahip olmadıklarını gördüğümde hayal kırıklığına uğramış ve dinlememiştim. Ama gel gör ki kendilerini Joy Division’dan ayrı olarak değerlendirmem gerektiğini suratıma çok güzel bir şarkı ile vurdular.

Bir seksenler şarkısı olmasından dolayı, seksenler klibine sahip. O yüzden siz en iyisi play’e basıp internette gezinmeye devam edin. Vidyoya takılırsanız şarkıya odaklanamazsınız.



Akabinde ben de, başka bir şarkı ile tavsiyede bulunmak isterim. Muhtemelen duymuşsunuzdur eskilerden. Belki filmden... Eminim tanıdıktır size melodi. Çünkü bana da aynı şey oldu. Talk Talk’dan habersiz bir insandım ama Such a Shame’den haberim vardı. Biraz ayıp oluyor tabi. Bu ayıbımı gidermek için Talk Talk’ın albümlerini indirip dinleme görevini üstlendim. Hakediyorlar. Nasıl New Order tekrar değerlendirilmeyi hakediyorsa...

Such A Shame’de bir 80’ler şarkısı ve klibide göreceğiniz üzere baştan aşağı 80’ler. Ama bu klip hoşuma gidiyor. Adam da hoşuma gidiyor, Mark Hollis.



Dinleyin, 80’lerden tınılar dinlemek iyi geliyor adama. 70’ler kadar iyi olmasa da :)