İki gecedir film konusunda inanılmaz ilerleme kaydettiğimi düşünüyorum. Bu gelişmeleri Türk İşi Jarlaxe'a borçlu olduğumu da söylemek isterim. Muhtemelen blogumu artık okumuyor ama eğer olur da bir gün okursa ve bir gün bu yazıya rastlarsa, ona teşekkür ettiğimi bilmesini isterim. Her şey için teşekkür ettiğimi.
Evet, Mubi eskiden olduğum film izleyicisi kıvamına dönüşmemde büyük bir adım atmama yardımcı oldu.
Önce bir Nick Cave belgeseli patlattım. Patlamadan önce aşağı yukarı başıma ne geleceği konusunda bir fikrim vardı. Sonuçta Nick Cave'den bahsediyoruz, normal hayatında başının üzerinde karamsar bulutların gezdiği bir adam gibi görüyorum kendisini. Bir de bunun üstüne geçtiğimiz yıllarda oğlunu kaybetti. Böyle bir travmanın normal bir insanda yaratıyı etkiyi düşününce, Nick Cave üzerinde yaratacağı etki beni gerçekten korkutuyor. Ve bunun bilinci ile belgeseli açtım. Belgeselin adı One More Time With Feeling. Ve oğlunun ölümünden sonra tekrar albüm kaydetmeye başladığı zamanı anlatıyor. Nick Cave'in daha önce nasıl birisi olduğu konusunda sadece tahminlerim vardı. Belgesel sayesinde artık öyle bir insan olmadığını bana kendi sözcükleri ile anlattı. Artık eskiden nasıl olduğunu merak etmiyorum. Çünkü artık o adam olmadığını biliyorum.
Belgeselin bir yerinde Nick Cave, insanların, travmaları yaratma sürecinde yardımcı bir unsur olarak gördüğünden ama aslında bunun doğru olmadığından bahsediyor. Yaratmak için hayal kurmalısın, özgür olmalısın ve bunun için de o alana ihtiyacın var ama travma bütün o alanı dolduruyor ve sen hiçbir şey yapamıyorsun, diyor. Yani tabii ki kelimesi kelimesine böyle demiyor. Belgeselden bu konuyu konuştukları sahneyi bulup kelimesi kelimesine yazacak değilim ama özünde dediği şey buna çıkıyor. Ve çıktığı noktaya katılıyorum.
Kendimi Nick Cave'le karşılaştırmıyorum, sadece şu son 1 sene de yaşadıklarıma ve yaşadıklarımın bendeki etkisine bakıyorum ve Nick Cave'in ne demek istediğini anlayabiliyorum.
Bay Nerd, bir sabah polis arabasına bindirilerek nezarethaneye götürüldüğünde daha önce hiç yaşamadığım bir şey yaşadım. Ve bu "ilk"in arkasından da başka "ilk"ler geldi. Karakol, adliye, tutuklanma, cezaevi, görüş, mahkeme salonu, duruşma... Hepsi de zihnimde, yaratmak için ihtiyacım olan alanları kapladı. Bir virüs gibi yayıldı, zift gibi yapıştı. Yani anlayacağınız, öyle inanılmaz bir ilham kaynağı olmadı. Tıpkı Nick Cave'in dediği gibi.
Şimdi, yeni yeni birkaç alanı geri aldım diyebilirim. Kafamda fikirlerin belirmesi için bir açıklık elde ettim. Evet, doğal olarak aklıma gelen her fikrin için de yaşadığımız olay ve etkileri var ama o kadar da olacak yani! Tıpkı Nick Cave'in Skeleton Tree albümü gibi.
Ve tıpkı albüm gibi, belgesel de gayet ağırdı. Ama gerçekten en çok etkilendiğim kısım bir insanın hayatının, hayata bakış açısının nasıl değiştiğini çok net bir şekilde göstermesi oldu. Gerek Nick Cave'in dediklerinden, Gerek Suzie Cave'in anlattıklarından bunu görebiliyorsunuz. Açıklıkları ama aynı zamanda bir şeyleri de fazla açmamaya çalışmalarını izliyorsunuz. Tabii ki onları anladığımı söyleyemem ama kendimi onların sayesinde daha iyi anladığımı söyleyebilirim.
"Ve bir noktada Suzie ile mutlu olmaya karar verdik." Bu da aklıma kazınana başka bir cümlesi oldu Cave'in.
İnsanın üstesinden gelemeyeceği bir şey olduğunu düşünmüyorum artık. Yeter ki yardıma ihtiyacı olduğunun farkına varsın ve bunu bir zayıflık olarak görmesin.
Ayrıca gerçekten hiçbir şeyin anlamı yok. Anlam katan biziz.
Off ne beylik beylik laflar bunlar böyle! E tabii, Nick Cave belgeseli izlersen olacağı bu!
Neyse ki ertesi gece bir David Cronenberg filmi izledim de, hüzünlü sokaklarda gezinen zihnim daha gergin ve çarpık sokaklarda gezinmeye başladı. Crimes of The Future filmi beni bozulmuş psikolojilerden deforme olmuş bedenlere çekerek garip bir şekilde silkeledi. Ama zaten bir Cronenberg filminin de farklı bir etki yapması beklenemezdi.
Gelecek bir zamanda, insan vücudunun farklı bir evrimleşme dönemenine girdiği bir zamanda geçiyor film. Bedenler artık acı hissetmiyor, tümörler çok daha hızlı bir şekilde büyüyor, işlevsiz ya da işlevli yeni organlar oluşuyor. Yeni bir insan türünün meydana gelme evresinde dünya. Ve Cronenberg bu dünyayı bir performans sanatçısının yaşadıkları ile anlatıyor. Yeni organlar yeni bir sanatın doğmasına neden olmuş, yeni sanatın doğması yeni aşırılıkların doğmasına ve yeni aşırılıklarda yeni devlet kontrollerinin oluşmasına...
Film baya hoşuma gitti. Zorlayıcı sahneleri vardı, neticede deforme olmuş bedenlerden ya da deforme edilen bedenlerden bahsediyor film. Tam bir Cronenberg filmi diyebilirim. İzledikleriniz üzerine biraz düşününce, anlatılanları gayet güzel bir şekilde yaşadığımız dünyaya uyarlayabilir ve çok distopik bir geleceğe gitmeden de tüylerinizi diken diken edebilirsiniz.
Üzerine konuşulacak filmler izlemiş olmak beni inanılmaz mutlu etti. Ha, şu anda dün gece yaşadığım tatmin hissinden eser yokmuş gibi gelebilir ama hala etkisi var ki bu yazıyı da yazabildim! Film izlemeye devam edeceğim. Hazır kendimi bunu yapacak kadar iyi hissediyorum, gittiği yere kadar götüreyim, faydalanabildiğim kadar faydalanayım. Beynim için iyi bir şeyler yaptığımı hissediyorum.
Bu arada fark ettim ki, kurduğum hayallerimden birine Cronenberg'in hoşuna gidecek bir senaryo yazmayı ekleyebilirim. Böyle bir kafayı etkilemek isterim gerçekten.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder