Bi' Prodigy Olsa da Yesek

Sabah yürüyüşleri çeşitli aydınlanmaları yaşadığım anlar olmaya başladı. Uykulu bir halde üzerime yürüyüşe uygun sefillikte bir şeyler geçirdikten, kulaklığımı kulağıma taktıktan ve ayakkabılarımı ayağıma geçirdikten sonra kendimi sabahın soğuğuna atmak farklı uyanışlar yaşamamı sağladı. 

Geçen gün radyo tiyatrosunun yürüyüş için ne kadar ideal olduğu aydınlanmasını yaşamıştım mesela. Ve daha sonra yapmayı sevdiğim şeylere ara vererek onu özlemenin, söz konusu şeyi yaptığım zaman bana daha büyük coşku verdiği aydınlanmasını yaşamıştım. Bu sabah ise bünyemin ihtiyacı olan şeyin ne olduğu anladım.

Bayan Kene'nin ihtiyacı olan şey tabanları şişinceye, saçları terden ıslanıp lüle lüle gruplar haline gelinceye kadar kuduracağı bir The Prodigy konserine gitmek. Tam olarak, spesifik olarak ihtiyacı olan şey bu. Bu sabah, No Tourist albümü dinlemem gerektiğini hissettim ileklerime kadar. Açtım ve bütün hücrelerimin kendinden geçercesine müziğe kapılmak istediğini fark ettim. Bu bana kendimi bir şekilde canlı hissettirdi. Hiç yürümediğim kadar hızlı bir şekilde yürüyüp gerçekten uyanmış bir halde eve döndüm. O kadar gaza geldim ki laptopu açıp bu satırları bile yazıyorum!

Tabii ki gerçekçi olmak ve böyle bir konsere gitmemin imkansız olduğunu kabul etmem lazım. Dalyan'da da herhangi bir electronic punk partisi bulmam aynı derecede imkansız. Yok düşündüm de, Dalyan'da bir electronic punk partisi bulmam böyle bir konsere gitmemden daha imkansız. O yüzden standartlarımı düşürmeye karar verdim. Zaten bu aralar standartlarımız genel olarak yerlerde sürünüyor, bu konuda da sürünmek bana koymaz.

İstanbul'a sık sık gittiğim için en azından azıcık hoplayıp zıplayacağım bir geceyi belki İstanbul'da geçirebilirim, diye düşünüyorum. Ufak bir araştırma yapacağım. Belki bir atraksiyon yakalarım. Bir Prodigy olmaz tabii ki de... azla yetinmesini de öğrendik çok şükür.

Sanırım Bir Molaya İhtiyacım Var

Prozac'ın dozunu arttırdığım bu günlerde gördüğüm rüyalar pek acayip, pek düşündürücü. Bence hepsinin senaryosu 1buçuk saatlik bir film ama kendi beynime bu kadar iltifatı fazla görüyorum. Neyse, arkada Katatonia çalarken dün gece gördüğüm rüyayı anlatmaya başlayayım...

Kara Delik

 *Okuyucunun dikkatine... Okumak üzere olduğunuz yazı çok mutsuz, karanlık ve çaresiz diyarların dehlizlerinden yazılmıştır. Yazar, tatsız bir yazı okuyacağınızın bilincinde olmanız için ufak bir uyarı yapma gereği duymuştur. Bu uyarı ile de hiçbir sorumluluk almadığını beyan eder. Teşekkürler.

Dün uzun zamandan sonra aralıksız 6 saatlik bir süreyi yalnız başıma, İztuzu plajında geçirdim. Kendimi şımartmak istediğim için şezlong bile kiraladım. Yanımda soğuk çanta içerisinde getirdiğim 3 biram, bir sigara paketim, kulaklığım, telefonum, tabii ki cüzdanım ve güneş kremim vardı.

Bay Nerd'e Mektup

Bay Nerd'e son yazdığım mektuptan son derece memnun kaldım. Bence beni ve Bay Nerd'le ilişkimi anlatan pek hoş bir mektup oldu. O yüzden buraya da bırakıyorum. Bayan Kene her hafta yazacak ne buluyor diye merak ediyorsanız, buyrun!

Mutlu ama Korku Dolu Aynı Zamanda

Çok karışık duygular içerisinde olduğumu söyleyebiliriz. Hayatımızın normale dönme ihtimali 30 Ağustos günü yayınlanan bir haber ile beklenmeyen bir artış gösterdi. Haberi önce çok ifadesiz bir şekilde karşıladım. Öyle ki Bay Nerd'ün annesinin heyecanını çok soğuk bir şekilde paylaştım. Ama onun ardından gerçekleşen her telefon konuşmasında bu soğukluğum biraz daha kırıldı, biraz daha kırıldı ve en sonunda Bay Nerd ile aynı durumda olan iş arkadaşının eşi ile konuşmamda ağlamaya başladım. Ama bunun sebebi mutluluk değildi. Daha çok korku hakimdi. Yaşanan yeni gelişmenin başımıza daha başka felaketler getireceğinden korkuttuğumu anladım. Çünkü "Sistem"e karşı hiç ama hiç güvenim kalmamıştı! Sistem, bizim başımıza iyi bir şey gelmesine izin vermezdi. Biz onun çarkları altında ezilen bir güruha dahildik. O yüzden gerçek suçlunun yakalanmış olması suçsuz olan Bay Nerd'ün çıkacağı anlamına gelmiyordu, benim gözümde.

Bir sonraki telefon konuşması ile Bay Nerd ile oldu.

Portrait of Bayan Kene by Dall-E

Artık Seninle Böyle Bir İlişkim Var İstanbul

İstanbul'un benim için iki güzelliği var. Bunlardan bir tanesi, yolculuğun amacı, Bay Nerd'ü görmek. Bir diğeri ise sinemaya gidebilmek. Gerçekten İstanbul'da yapılacak tek güzel, mantıklı ve beni mutlu eden şey sinemaya gitmek. 

Son gidişimde bunun bana ne kadar iyi geldiğini biraz daha anladım. 

Cuma günü Bay Nerd'le görüşten çıktım. Kafamda hali ve tavrı ile ilgili çeşitli sorunlar ve bu sorunları nasıl çözebileceğim konusunda düşünceler dönüp duruyordu. Bir yandan da güzel bir görüşme olmuştu aslında. Sanki her şey normalmiş gibi muhabbet edebilmiştik bir an. O bir an... Mükemmeldi...