29 Ekim 2020 Perşembe
Disclosure ve Üzen Boys Don't Cry Detayı
27 Ekim 2020 Salı
Yan Komşum Bir Keçi
Tabii, Bayan Kene olarak yan komşumun bir keçi olmasını çok garip karşılamayabilirsiniz. Ama garip...
Halen bir bacağını aktif bir şekilde kullanamayan biri olarak, koltukta tek bir yere oturabiliyorum. Oturduğum yer öyle bir hal aldı ki Bayan Kene'nin kıçından başka bir kıç değse alarmlar çalmaya başlayabilir. Birbirimizi o kadar kanıksadık.
Oturduğum tarafta, evden çıkamadığım bu süreç zarfında gerçek dış dünyayı seyretmemi sağlayan bir adet pencere bulunmakta. Böylece yağmurun yağıp yağmadığından, havanın soğumaya başlayıp başlamadığına kadar pek çok hava durumu olayına ilk elden tanık olabiliyorum. Ayrıca ev sahibimizin günlük tavuk besleme rutinini de takip edebiliyorum. Bazen bu rutin, pür dikkat bir vaziyette televizyon izlerken ya da laptop ile farklı bir dünyaya bağlanmışken beni yanı başımdaki gerçek hayata öyle ani döndürüyor ki yüreğim ağzıma geliyor. Ama alıştım. Hem ara ara insanın kalp atışını hızlandırması da iyi bir şey. Gençleştirir...
25 Ekim 2020 Pazar
Bir Akşam Gezmesi 3/3 (Kısa Hikaye)
Beyaz ışığın altında renklerini kaybeden otların arasında bir çift siyah göz görüyorum. Yüreğimden bir çığlık fırlamak için ağzıma doğru ilerlerken gözlerim biraz daha detay arıyor ve siyah gözlerin altında ince bir burun görüyor. Sivri bir suratın gerisinde ışığın rengini bozduğu dikenleri algılıyor gözlerim. Çığlığı gerisin geri yutuyorum. Bize dikkatli bir şekilde bakan kirpinin verdiği rahatlık bütün vücudumu sarıyor.
Benim gevşeyen vücuduma nazaran Sonya’nın vücudu hala gergin ama benim rahatlamış olmam onu da sakinleştiriyor. Zira tüylü kuyruğunu yelpaze misali sallamaya başlıyor.
Az önce yükselen adrenaline, beynimden akan korku filmi sahnelerine ve bir kirpi yüzünden çığlık atmama ramak kalmasına gülüyorum.
23 Ekim 2020 Cuma
Bir Akşam Gezmesi 2/3 (Kısa Hikaye)
Kimlik ve mekan karmaşasına o kadar dalmışım ki Sonya’nın son bir kaç gündür “uğraması şart” olan bölgeyi yürüyüp geçmişim. Ama Sonya tabii ki unutmamış. Gerilen tasmanın ucunda, bütün vücudu ile ileri doğru uzanarak, akşamın son durağına uğramaya çalışıyor.
Normal şartlarda bu boyut kapısından hızlı bir şekilde geçer ve evimize gireriz. Maalesef bu hızlı geçişimiz birkaç gündür saçma bir toprak yığını tarafından sekteye uğruyor. Sonya’nın da bu durumdan rahatsız olmasını beklerdim, zira köpekler de karanlıkta çok iyi göremiyor. Ama aldığı kokular onu o kadar eğlendiriyor olmalı ki içinde bulunduğumuz karanlık umrunda olmuyor. Birkaç gün önce sevgili köpeğim aklını başından alan bu toprak yığınını farketti. Hayvanları eğlendiren şeylere aklım ermiyor. Sonya’ya bu zamana kadar çeşitli toplar, çekiştirme oyuncakları, kemirme zımbırtıları almama rağmen köpeğimi, bu alelade yığılmış toprak yığını kadar eğlendiremedim. O nedenle son birkaç akşamdır yaptığım gibi kendi haline bırakıyorum. O’nu neyin mutlu ettiğinin farkında ise onunla mutlu olmaya da hakkı vardır. Biraz eşeliyor, kırık kulaklarını dikip dikkatli bir şekilde kokluyor ve sanki oradan bir avın çıktığını görür gibi kovalama hamlesi yaparak ritüelini tamamlıyor. Bu zamana kadar gerçekten kovalamaya değer bir şeyin çıktığını ne gördüm ne de duydum. Ama Sonya bu işten o kadar zevk alıyor ki her akşam aynı heyecanla ile o toprak yığınına sürüklüyor beni.
21 Ekim 2020 Çarşamba
Bir Akşam Gezmesi 1/3 (Kısa Hikaye)
Kimbilir kaç defa bu yolu yürürken aynı şeyleri düşündüm.
Hayal kurmak denemez buna çünkü insan neden bir yabancı tarafından gecenin bir vakti izlendiğini ve evine döndüğünde de o yabancının sinsice eve girip onu uykusunda gözetlediği hayalini kurar ki? Ya da buna hayal diyen insanın akıl sağlığı konusunda iyi şeyler söylenebilir mi?
O yüzden hayal kurmuyorum, sadece aklımdan geçiriyorum. Özellikle de böyle gecelerde... Bulutlar gökyüzüne dağılmış, en ufak ışık kırıntısının bile geçmesine izin vermez, zifiri karanlığın elle tutulacak kadar yoğun hissedildiği gecelerde...
18 Ekim 2020 Pazar
Beautiful Boy
Bulunduğum şartlar altında bloguma giriş yapamadığım için, bu yazıyı GoogleDocs’da yazıyorum.
Bulunduğum şartlara gelirsek;
Sol bacağımdaki alçıdan dolayı ev içerisinde tekerlekli çalışma sandalyesine oturarak hareket ediyorum ve tahmin edersiniz ki sandalyede, bir bacağı ileri doğru sabit bir şekilde oturarak çok da fazla hareket kabiliyetine sahip olamazsınız. Bu nedenle tuvaletim gelinceye kadar küçük evim haline gelen L koltuğumuzun L’sine oturmadan önce gün içerisinde kullanacağım bütün alet edevatı yanıma almam gerekiyor. Gel gör ki, diz üstü bilgisayarımı bu gün ki alınacaklar listesine eklememişim. Ve şarj aletimi de eklememişim. Bir kağıda yazarak kaydettiğim mail şifresine ihtiyacımın olacağını düşünmediğimden kağıdın bulunduğu cüzdanımı da listeye ekleme gereği duymamışım. Ve bütün bunlara erişimimi sağlayacak olan çok sevgili Bay Nerd’de gece mesaisine başlamadan önce kısa bir uykuya yattı.
Gördüğünüz gibi, bulunduğum şartlar altında GoogleDocs’a yazacak kadar içimde istek olduğu için hep beraber şükretmeliyiz!
Peki Bayan Kene’yi bu kadar yazma aşkı ile dolduran hadise ne oldu?
Doğum Günü Heyecanının Sıkıntılı Sonucu
Ehe, Yaşasın Doğum Günü! başlıklı yazımın artık trajik bir havası var.
Bay Nerd ile başbaşa yemek kutlaması ile bitmesi gereken gece, bacağımda bir alçı ile eve dönmemiz ile sonuçlanarak Yaşasın Doğum Günü! yazımı biraz hüzünlü bir şekilde anmama sebep oldu.
Heyecanımın sonucuna bakıyorum şu anda, yattığım yerden. O da bana bakıyor, siyah cırt cırtlı bantların arkasından şişmiş derisi ile.
3 hafta sonra gideceğim muayenenin türlü türlü sonuçlarını kuruyorum kafamda ve beni korkutmaya devam ediyorlar ama bir yandan da içimde böyle bir şeyi tecrübe etmenin garip bir tatmini de var. Hala Bay Nerd'e "Şu rampadan da kayayım sonra gideriz." lafım içimi burkuyor.
O son adımı atmayacaktın Bayan Kene!