Bütün saçmalıkları yaşadığınız bir günü geride bıraktığınızı düşünürken ertesi günün sabahında daha fazla saçmalıkla karşılaştığınız oldu mu?
Ben bu son iki gündür böyle bir durum içerisindeyim ve gerçekten yarının ne getireceğinden korkar oldum. Başıma gelen saçmalıkları anlatmaya başlıyorum...
İstanbul'dan döndüm.
Kendi çöplüğümde, kafemdeyim. Havaalanında gerçidiğim uzun saatler sonunda anladım ki Sabiha Gökçen'de bir nevi evim oldu. Nerede daha ucuz karnım doyar, tatlı ihityacımı en uygun neresi giderir, uçağa bineceğim olası kapılara göre en uygun bekleme yeri neresidir, gibi türlü sorulara cevabım var artık. Bir iki kere daha gidip geldikten sonra özellikle Pegasus çalışanları ile kaynaşmaya başlayacağımı düşünüyorum.
Bayan Goth'un deyimi ile bütün seratoninimi dün harcadığım için bu gün berbat bir gün. İşin en ilginç yanı da bugünü berbat bir gün yapacak dünden farklı hiçbir şeyin olmaması! Sanırım artık günlerim birbirine benzese bile ben hepsinden çok farklı tatlar almaya başladım.
Bugün de mesela sevdiğim bir şortu giydim ve hatta aynanın karşısında "Ben bu şortu iyi ki almışım." dedim. Sabah Bay Nerd ile konuştum ve hatta gülmeli mülmeli konuştum. Bugün de kekimden sattım. Bir Zamanlar Sıkılgan Bey ve Bayan Mavi ile saatlerce muhabbet ettim. Ama nasıl ki dün 3 dilim kek satmak bütün korkunçluğu üzerimden alıp beni mutlu ettiyse, bugün de ne yapsam mutlu olamıyorum.
Hayatımın genel gidişatının boktanlığına rağmen bu gün kendimi iyi hissediyorum.
Bugün kendimi iyi hissetmek için aslında çok da bir sebebim yok. Neticede bugünkü ben ile dünkü ben arasında değişen hiçbir şey yok. Ama garip bir şekilde dünyaya karşı daha verimli hissediyorum kendimi.
Öyle ki açıp blog yazısı bile yazmaya karar verdim!
İşler hiç tahmin ettiğim gibi gitmedi. Ve hepsi tek bir dokunuşla değişti. Bir televizyon kumandasına dokunmam ile...
Babamlara gittiğimde niyetim çok netti. Bir Zamanlar Sıkıntılı Bey'in akşam takılma teklifini, yaşadığım bunalımdan ötürü reddedecek ve babamla hızlı bir yemek yedikten sonra eve gelecektim. Eve gidiş yolunda alışveriş yapacak ve şampanyanın yanında bira alıp, geceyi sarhoş bitirecektim. Dediğim gibi, planım çok netti.
Bugünün ağırlığı dün geceden çökmeye başladı. Aslında o çöküntüyü değerlendirerek içebileceğim bir ortamdaydım ama bir yandan da benim için çok önemli olan bir güne akşamdan kalma bir şekilde uyanmak istemiyordum. Çatışma dün geceden başladı yani. Birinci biranın ardından ikinci bira geldi. Üçüncü bira gelse mi gelmese mi, diye düşünürken büyük güne güzel uyanmak düşüncesi daha ağır bastı. Ve o üçüncü birayı gidip almadım. Hayalini kurdum, evet. Hatta eve gidince "Madem bira içmedim o zaman ben de sigara içerim!" düşüncesi kafamın içinde büyük harflerle kayıyordu.
Ne olmuş buralara böyle?! Beş karış toz kaplamış rafları, halıların üstünde gezindikçe bir bulut kalkıp havada asılı kalıyor! Hava bile ağırlaşmış, çökmüş bütün eşyaların üstüne. Masaların, kağıtların, tuşların ve kelimelerin üstüne çökmüş.
Ne olmuş yahu buralara?
